ลู่ติ้งหยวนรู้สึกว่าบางเรื่องควรพูดกันให้ชัด ๆ จะดีกว่า เพื่อไม่ให้เซี่ยหลีมีเรื่องอะไรมาบีบอัดไว้ในใจ แล้วจู่โจมใส่เขาทีหลังแบบใหญ่ ๆ จนตั้งตัวไม่ทัน
ตั้งแต่เด็กจนโตเขาเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย ไม่คิดเลยว่าโตขึ้นแต่งงานแล้ว จะกลายเป็นผู้ชายช่างพูดที่คอยตามตื๊อถามภรรยาไม่หยุด
ปากกาที่เซี่ยหลีใช้วาดภาพออกแบบในมือหยุดชะงักเพียงครู่หนึ่ง แล้วก็กลับมาร่างเส้นต่อ
อีกมือที่อุ้มนากน้อยไว้ เธอบีบเบา ๆ ที่แขนกลมนุ่มเต็มไปด้วยเนื้อของเจ้าตัว ที่ไม่ร้องไห้เลยตราบใดที่ได้แอบอิงแอบเกาะกับเธอ น่ารักเหมือนขนมโมจิ
"ฉันไม่อยากให้มันต้องเจอชะตากรรมแบบคนพวกนั้น และไม่อยากให้คนที่ฉันรักสำคัญคนไหนต้องเจอแบบนั้นด้วยเหมือนกัน
น้อยไห่ถ่าถึงแม้เป็นผู้ชาย แต่วันข้างหน้าเขาก็อาจจะมีลูกสาว ลูกสาวของหลี่ชิ่งหนานก็กำลังจะคลอดเหมือนกัน ฉันไม่อยากให้พวกเขาเกิดมาในประเทศที่ไม่ปลอดภัย ถูกลักพาตัวหน้าบ้านตัวเองแต่ไม่มีทางขอความช่วยเหลือได้
สิ่งที่อองซานพวกนั้นพูดอาจฟังดูเหลื่อมล้ำไปบ้าง แต่มีประโยคหนึ่งพูดถูกมาก พวกนั้นกล้ารังแกเฉพาะคนจากประเทศที่อ่อนแอกว่า ถ้าเป็นคนจากประเทศเหมาจื่อหรือประเทศหมี่ พวกนั้นไม่กล้า
อย่างน้อยที่สุด ฉันอยากให้เปลที่พวกเขาโตขึ้นมาเป็นที่ที่มั่นคงปลอดภัย
ปัจจุบันประเทศที่มีเรือบรรทุกเครื่องบินอย่างแท้จริง ทั่วโลกมีแค่อเมริกาประเทศเดียว ถ้าหัวเซี่ยผลิตเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์ออกมาได้ในเวลาอันสั้น ย่อมเป็นการสั่นขวัญที่หนักหน่วงต่อประเทศที่มีเจตนาร้ายอื่น ๆ อย่างแน่นอน"
ด้วยสถานะของหัวเซี่ยตอนนี้ แม้จะช่วยเหลือน้อยไห่ถ่ากับพวกเขาอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็อย่าเป็นตัวถ่วงของพวกเขาสิ