ที่กำแพงหินด้านขวาของถ้ำมีกองกล่องสิบกว่าใบพิมพ์ตราสัญลักษณ์ทหารของประเทศเกาะยุคเก่า ระบุว่าเป็น "เสบียงทางการทหาร" โดยมีกระสุนเคมีที่ผุกร่อนจำนวนหนึ่งวางอยู่บนกล่องไม้ใหญ่สีเขียว
ช่ายหลี่เดินไปอย่างมีความอยากรู้เล็กน้อย แล้วระมัดระวังย้ายกระสุนเคมีที่ขึ้นสนิมวางไว้ข้าง ๆ
ของแบบนี้ เธอไม่กล้าเก็บเข้าสเปซของตัวเองโดยง่ายหรอก ถ้าระหว่างเก็บมันระเบิดขึ้นในสเปซ ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าโดนมันบี้ตายละ?
ช่ายหลี่ก้มตามองกล่องใหญ่ที่ถูกล็อกแน่นหนาอยู่ตรงหน้า วางฝ่ายเท้าซ้ายกดฐานกล่องไม้ ยื่นมือขวาเข้าไปในร่องกล่อง แล้วยกขึ้น
"กร๊วก!" ตัวล็อกของกล่องไม้ใหญ่ที่ถูกล็อกมิดชิดหลุดออกจากกันในพริบตา ช่ายหลี่เปิดออกได้อย่างง่ายดาย
กลิ่นเปรี้ยวขมเหม็นคลุ้งฟุ้งออกมาทันที
ข้างในวางเรียงเป็นแถวเป็นแนวด้วยกระสุนอย่างเป็นระเบียบ บางลูกที่ผุกร่อนยังมีผลึกสีเหลืองสดผุดขึ้นมาบนตัวกระสุน บางอันดูเหมือนรา แต่ก็ดูคล้ายสนิมเหล็กที่ถูกกรดซัลฟิวริกกัดกร่อนไว้มากกว่า
ของชำรุดทรุดโทรมดูไม่น่ากลัวอย่างนี้ กลับทำให้ช่ายหลี่รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหลัง ชาวนาวิ่งขึ้นถึงหนังศีรษะในทันที
เธอรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่อารมณ์ร้อนลากกล่องจนล็อกหัก แทนที่จะเดินเบา ๆ เอาลวดเหล็กเล็ก ๆ งัดล็อกออกมาอย่างทุลักทุเลที่สุด แล้วเปิดกล่องนี้อย่างอ่อนโยนที่สุด
เพียงแค่เมื่อกี้เธอขยับตัวหนักขึ้นอีกนิด บางทีคงเรื่องใหญ่แน่
วัวน้ำตัวน้อยวิ่งตุบ ๆ ๆ มาอยู่ด้านหลังช่ายหลี่ หน้าที่จมูก คิ้วขมวด ถามช่ายหลี่ด้วยน้ำเสียงเย็นชาหนักแน่น "แม่?"
บางครั้งช่ายหลี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงแอบได้ยินสิ่งที่ลูกชายของเธอตั้งใจจะถามได้จากสองคำ "แม่?" ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงนั้น