ลู่ติ้งหยวนเห็นภรรยาสุดที่รักของตนรีบร้อนเดินออกมาจากประตูตึก จึงหยุดฝีเท้า ยื่นมือไปค้ำตัวที่พุ่งเข้ามา
"ฉันมีภารกิจเตรียมเสบียงทหาร ถูกเรียกตัวกลับมาชั่วคราว
เธอรีบร้อนออกมาแบบนี้มีธุระอะไร?"
เพราะเป็นการใช้ทางลัดแบบไม่เป็นทางการ เซี่ยหลีเลยไม่กล้าพูดเปิดเผยต่อหน้าคนอื่น
เธอมองซ้ายมองขวา ยืนยันว่าไม่มีใครอยู่ จึงดึงลู่ติ้งหยวนไปมุมกำแพงด้านข้าง
คว้าปกเสื้อด้านหน้าของลู่ติ้งหยวน "ดึงให้ตัวโก้ง" ศีรษะแนบศีรษะ กระซิบเสียงเบา: "ชิ่งหนานอยากลงสนามรบ ฉันจะไปถามผู้ตรวจการฮวงว่าจะยัดคนเข้าไปได้ไหม"
ลู่ติ้งหยวนที่เหนื่อยใจสุด ๆ: …
ภรรยาของเขากับก๊กเพื่อนสมัยเด็กพวกนี้… ช่างเป็นของคู่กันจริง ๆ ประเภทเดียวกันก็อยู่ด้วยกัน
คนไม่น่าเชื่อถือที่จะขึ้นสนามรบกะทันหัน มีเซี่ยหลียุคนั้นคนหนึ่งก็ยังไม่พอ ตอนนี้ยังมีชิ่งหนานเพิ่มมาอีกคน
ทั้งสองคนนี่ยังมีใครสักคนจำได้ไหมว่ากองทัพคือกองกำลังที่มีวินัย ไม่อนุญาตให้ขยายความต้องการส่วนบุคคลมากเกินไป!?
แต่ก่อนจะแต่งภรรยาคนนี้กลับบ้าน เขาก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าภรรยาเขามีนิสัยแบบไหน?
ลู่ติ้งหยวนถอดหายใจยาวในใจ คว้าเซี่ยหลีที่กำลังจะเดินหนีเอาไว้ ลดเสียงลงพูดอย่างจริงจัง: "ฉันจะอยู่ที่กองทัพเตรียมเสบียง ควบคุมเสบียงที่ส่งไปสนามรบได้ตลอดเวลา ตอนนั้นต้องส่งคนไปนำส่งเสบียงที่สนามรบแน่นอน
เธอให้เขายื่นรายงานกับหน่วยเดิมก่อน ถ้าทางนั้นยอมปล่อยตัว ฉันจะจัดเขาเข้าหน่วยใต้สังกัดฉัน
ข้ามมาอยู่หน่วยฝั่งนี้แล้ว ก็อย่าหวังว่าพอขึ้นสนามรบจะยังเป็นผู้บัญชาการระดับกองร้อยใหญ่ พาคนบุกตะลุมบอนได้อีก"