ซีหลีอุ้มแมวน้ำตัวน้อยที่กอดขาเธอแน่นนิ่งไม่ขยับราวกับเต่าตัวจิ๋วลุกขึ้นทันที แล้วคว้าโทรศัพท์มารับสาย
“ฮัลโหล?”
“ฉันเอง ลู่ติ้งหยวน”
เสียงของลู่ติ้งหยวนดังแว่วมาจากปลายสาย
น้ำเสียงนั้นต่ำลึกผิดปกติ ซีหลีที่คุยกับเขาบ่อยครั้งจับใจความได้ทันทีว่าสิ่งที่ลู่ติ้งหยวนกำลังจะพูดคงไม่ใช่ข่าวดีอะไร
และเสียงจากปลายสายก็ยืนยันความคิดของเธอได้เร็วเกินคาด
ลู่ติ้งหยวน: “พวกเราพยายามติดต่อทหารองครักษ์ทั้งสองคนตลอด ตอนนี้ติดต่อได้แล้วหนึ่งคน
เขาบอกว่าใกล้หมู่บ้านเจ้าจะมีคนกลุ่มใหญ่พุ่งชนกันจนอลหม่าน เขาเลยเสียร่องรอยคนไป อีกคนน่าจะตามตัวคนนั้นเข้าเขาไปด้วย
ตอนนี้พวกเรากวาดค้นภูเขาแถบนั้นครบทุกลูกแล้ว ข่าวดีคือยังไม่เจอตัวคน ข่าวร้ายก็คือ...ก็ยังไม่เจอตัวคนเหมือนกัน”
ไม่เจอศพก็หมายความว่าคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ส่วนใหญ่
แต่การไม่เจอตัวก็จริง ๆ ไม่ใช่ข่าวดีอะไรเลย
ซีหลีจับหูฟังแนบข้างหู คิ้วขมวดมุ่นเมื่อได้ยินดังนั้น
“ถามชาวบ้านแถวนั้นหรือยัง?