เซี่ยหลีมองสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของทุกคน แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนเกาะใต้ช่วงที่ผ่านมา รวมถึงเรื่องราวในสนามรบที่เธอได้ยินมาจากคนอื่น ให้พวกเขาฟังทั้งหมด
เหล่านักปฏิวัติอาวุโสฟังแล้วใจสั่นระรัว กังวลต่อชะตากรรมของประเทศเป็นอย่างยิ่ง
เซี่ยหลีมองพวกเขาที่ผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ แต่ยังต้องมานั่งกังวลเรื่องชาติบ้านเมืองโดยที่ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร ก็ไม่รู้ว่าจะพูดปลอบใจอะไรดีชั่วขณะหนึ่ง
เมื่อเล่าทุกอย่างที่รู้ให้พวกเขาฟังครบแล้ว เธอก็แอบย่องไปที่ห้องแล็ปเคมี
คนในห้องแล็ปเคมีส่วนใหญ่เคยร่วมงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของห้องแล็ปฟิสิกส์มาก่อน จึงคุ้นเคยกับเซี่ยหลีสาวน้อยวัยรุ่นเป็นอย่างดี
พอเห็นเธอวิ่งหนีเข้ามา ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ดูยังไงยังไงก็เหมือนมีธุระจะมาขอของ พวกเขาจึงโบกมือเรียกให้เธอเข้าไปข้างในทันที
นักวิจัยหลิวสนิทกับเซี่ยหลีที่สุดเพราะสามีของเธอ จึงเอ่ยถามตรง ๆ ว่า "มาหามีธุระอะไรหรือ?"
เซี่ยหลี: "ฉันอยากจะทำของบางอย่าง ห้องแล็ปเรามีเครื่องปั่นผสมไหมคะ?"
ก่อนหน้านี้เซี่ยหลีเคยมาขอของจากห้องแล็ปเคมีอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ประดิษฐ์ของแปลก ๆ ออกมา บอกว่าเป็นสีทาอะไรสักอย่าง นักวิจัยหลิวชินชากับเรื่องนี้แล้ว
จึงตอบทันทีว่า "มีอยู่หรอก ห้องแล็ปเคมีเรามีเครื่องปั่นผสมอยู่สองเครื่อง แต่มีคิวใช้กันตลอดเวลา
เธอทำการทดลองพิเศษอะไรหรือที่ต้องใช้เครื่องปั่นผสม? ฉันสามารถจัดคิวให้เธอได้นะ"