เหวียนมิ่ง หนุ่มน้อยผู้สวมเสื้อกั๊กตัวเล็กกับกางเกงขายาวหลวม ๆ ได้ยินการเรียกหา ก็วิ่งกระเถิบเท้าเข้ามาในบ้าน ใบหน้าตึงเครียดด้วยความกังวล รีบถามประมุขตระกูลผู้เฒ่าว่า "อากง มีอะไรเกิดขึ้นหรือ"
เสียงของเขาตื่นตระหนก แววตาเปี่ยมด้วยความห่วงใยจริง ๆ กลัวว่าประมุขตระกูลผู้เฒ่าซึ่งอายุได้เพียงเท่านี้แล้วจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
ประมุขตระกูลผู้เฒ่าคือเสาหลักใจของพวกเขาทุกคน ห้ามมีอะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด!
ประมุขตระกูลผู้เฒ่าขมวดคิ้วแน่น ใช้ไม้เท้าในมือเคาะพื้นอย่างรวดเร็ว ส่งเสียง "โป๊ะ โป๊ะ โป๊ะ" ทุ้มหนัก
สีหน้าของเขาวิตกกังวลเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แม้แต่ดวงตาครั้นเรือนที่เมื่อเร็ว ๆ นี้ค่อย ๆ ขุ่นมัวลง กลับเบิกกว้างสว่างไสว และเมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง ก็ยังเป็นการรีบเร่งตอบโต้อย่างเร่งร้อน
"เร็ว! พาฉันไปศาลเทพธิดา!! ในอำเภอเราไม่ได้ออกไปหลายคนหรือไง คนที่ตอนนี้ทำงานอยู่ข้างนอกแล้วมีชื่อเสียงมั่งคั่ง
ให้เขาหาทางติดต่อกับฝั่งหัวเซี่ย พยายามหาให้เจอผู้หญิงที่ชื่อเซี่ยหลีให้ได้
คนทุกคนที่มีชื่ออยู่ในศาลบรรพชน ไปรวมกันที่ศาลเทพทั้งหมด!"
ว่าจบ ประมุขตระกูลผู้เฒ่าก็ลุกขึ้นยืนอย่างสั่นคลอ ท่าทีเหมือนจะพุ่งไปที่ศาลเทพธิดาเองด้วยตน
เหวียนมิ่งเห็นประมุขตระกูลผู้เฒ่าลุกขึ้นยืนแบบนี้ ทั้งที่ขาก็ไม่แข็งแรงแล้วยังอยากวิ่งออกไป ตกใจจนหน้าชา กลัวว่าคุณปู่จะยืนไม่อยู่แล้วหนักไปล้มลงกับพื้น
เขารีบใช้สองมือดึงกางเกงของตัวเองขึ้นอีกหน่อย แล้วก้มหลังโค้งให้ประมุขตระกูลผู้เฒ่า "อากง ปล่อยให้ผมหอบไปเถอะ จะได้เร็วกว่ากัน"
พูดแล้วเขาก็หันไปตะโกนดังลั่นไปทางประตู
"หยวนฮ่าว! ไปบอกคนในหมู่บ้านเร็ว ทุกคนที่ชื่ออยู่บนทะเบียนศาลบรรพชนต้องมารวมกันหมด เราจะไปที่ศาลเทพพร้อมกัน!"