เซี่ยหลีจ้องมองผู้หญิงคนนั้น มุมปากขยับยิ้มหยันอย่างไม่จริงใจ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ
น้ำเสียงของเธอไม่ดัง แต่กลับแฝงความเย็นซ่อนเร้นแบบคนที่ไม่กลัวใคร “ร้องไห้โวยวายพอแล้วยัง?
ตอนที่ลูกชายเธอเอาใบมีดไปฝังบนลานชัน ทำไมเธอไม่สอนมันบ้างว่า ‘ห้ามทำร้ายคน’?
มันอายุสิบสองแล้ว ไม่รู้เหรอว่าเอาคนลงจากลานชันที่มีใบมีดฝังอยู่แล้วคนต้องตาย?”
เซี่ยหลีจ้องผู้หญิงด้วยสายตาราวดวงวิญญาณจากป่าลึก หัวเราะหยันเสียงหนึ่ง “แล้วทำไมมันถึงรู้ว่าต้องทายาพิษลงใบมีด?
รู้ว่าต้องวางแผนร่วมมือกับคนอื่นทำร้ายแม่ฉัน?
ถ้าวันนี้แม่ฉันไม่โดนวางยา คนที่พาลูกฉันออกมาก็ไม่ใช่ฉัน — อย่ามาบอกฉันนะว่าเรื่องที่วางยาแม่ฉันวันนี้ ไม่เกี่ยวกับลูกชายเธอ”
ผู้หญิงถูกถามจนสะดุด แล้วยิ่งคลุ้มคลั่งหนักขึ้น “นั่นมันเพราะเขายังเด็ก! เขายังเป็นแค่เด็ก!!”
“เด็ก?” เซี่ยหลีขมวดคิ้วชัน แววตาพลันแหลมคม ยื่นมือชี้ไปที่ลูกนากน้อยในอ้อมแขนของลู่ติ้งหยวน
“คนที่เขาอุ้มอยู่นี่แหละที่เรียกว่าเด็ก
สมัยโบราณแค่จับตะเกียบข้าวกลับด้านก็โดนจับกุมฐานความผิดได้แล้ว
ลูกชายเธอน่ะ เรียกว่าฆาตกรที่ฆ่าคนไม่สำเร็จ”
เธอก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว แม้จะไม่ได้ปล่อยพลังฆาตออกมาเท่าไร ท่าทางแม้กระทั่งดูเกียจคร้าน แต่กลับกดดันจนผู้หญิงถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว