ตอนนี้เซี่ยหลีร้อนใจจับต้องไม่ได้ ไม่อยากมัวพูดจุกจิกกับไป๋เจ๋ออี
เรื่องลูกของตัวเองถูกพาตัวหาย คงไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าคนในวงการทหารหรือคนที่มีสายสัมพันธ์กับผู้บริหารระดับบนก็ต้องรู้กันทั่ว ตอนนี้ปิดบังไว้ก็ไร้ความหมาย
"มีสายลับจับตัวลูกฉันไปเป็นตัวประกันเพื่อหนีออกนอกประเทศ ฉันต้องการระบุตำแหน่งของลูกฉัน เพื่อช่วยเหลือ"
เมื่อได้ยินคำนี้ ทั้งไป๋เจ๋ออีและทหารยามข้าง ๆ ต่างหน้าตึงเครียดขึ้นทันที
ไป๋เจ๋ออีขมวดคิ้ว โกรธกริ้วเต็มที่: "ใครมันใจดำแบบนี้!?"
แล้วก็หน้าติ้วอย่างลำบากใจมองเซี่ยหลี "ฉันก็อยากให้คุณใช้คอมพิวเตอร์จริง ๆ นะ แต่ที่นี่ยังไม่เปิดภาคเรียน ตอนนี้กุญแจห้องคอมพิวเตอร์อยู่กับรองอธิการบดี
ถึงฉันจะเป็นหัวหน้าภาควิชาคอมพิวเตอร์ ก็ไม่มีทางหยิบกุญแจมาให้คุณได้"
หน้าเซี่ยหลีเขียวคล้ำทันที "งั้นคุณมัวมาพูดเยอะแยะกับฉันทำไม? ฉันยืนรออยู่หน้าประตูรอคุณปั่นจักรยานมาตั้งนาน!
รองอธิการบดีของคุณล่ะ?"
ทหารยามรีบโทรศัพท์ติดต่อรองอธิการบดีทันที