ในเวลานี้ภายในห้องไม่มีผู้ใด ลู่ติ้งหยวนจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังนัก แต่ก็ไม่ต้องระวังอะไรมากมาย
เขามองเซี่ยหลีที่เบิกตากว้างด้วยความตะลึง หน้าตาค่อนข้างเหม่อลอย รู้สึกขบขันขึ้นมาในใจ
ลู่ติ้งหยวนยังคงนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กในท่าของทหารที่หลังตรงราวกับต้นสน หันหน้าเข้าหาเซี่ยหลี สายตาเรียบลึกและจดจ่อ
แต่น้ำเสียงของเขาไม่เคร่งขรึมเหมือนวันก่อน กลับอ่อนโยนลงมาก แต่ใครก็ฟังออกถึงความแน่วแน่ในคำพูดของเขา
“ฉันอยากปกป้องหัวเซี่ย นี่คือข้อเท็จจริงที่ไม่ต้องสงสัย
ฉันก็อยากปกป้องเธอเช่นกัน สิ่งนี้จะไม่มีวันเปลี่ยน
ยุคที่วุ่นวายยังไม่สงบ ในเมื่อเรายังมีอุปสรรคระหว่างกัน ฉันจะหาวิธีแก้ไขอุปสรรคนั้นให้เร็วที่สุด
เธออยากปกป้องตระกูลเซี่ย ฉันก็จะพยายามไปพร้อมกับเธอ ในยุคที่สงบสุขนี้ ปัญหาของตระกูลเซี่ยในตอนนี้หากแก้ไขได้ หัวเซี่ยกับตระกูลเซี่ยไม่เคยต้องอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน