เสียงของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน แล้วก็พากันหุบปากลงทันที
ลู่ติ้งหยวนเอ่ยขึ้นก่อน "เธอพูดก่อนเถอะ"
เซี่ยหลีเพิ่งจะอ้าปาก ก็มีเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง
"เซี่ยหลี ผู้บังคับกองพันลู่ สองคนอยู่นี่เองหรือ?"
เซี่ยหลีรีบหุบปาก แล้วหันไปมองคนที่เดินมา
คนที่เดินมาไม่ใช่ใครอื่น ก็คือสามีของพี่สะใภ้หวังที่เคยไปโรงงานผลิตน้ำตาลด้วยกันนั่นแหละ ผู้บังคับกองร้อยหวัง
นับตั้งแต่เซี่ยหลีเข้ากองทัพมา มิตรภาพจากการนั่งเม้าท์เรื่องชาวบ้านกับพี่สะใภ้หวังก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นไปกินข้าวที่บ้านเขาหลายมื้อแล้ว ดังนั้นย่อมคุ้นเคยกับผู้บังคับกองร้อยหวังเป็นอย่างดี
จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "พี่หวัง หาพี่มีธุระหรือ?"
ผู้บังคับกองร้อยหวังวิ่งน้อย ๆ เข้ามา พยักหน้าให้ลู่ติ้งหยวนเล็กน้อย แล้วหันมามองเซี่ยหลีเหมือนมองน้องสาวตัวเอง พร้อมยิ้มอย่างจริงใจ
"ที่มาหาเธอก็มีธุระจริง ๆ ด้วยแหละ"
"ก็อย่างที่รู้ เกาะใต้ของเรากำลังจะเกณฑ์ทหารรอบสองไปเวียดนาม มีคนอีกชุดหนึ่งต้องขึ้นสนามรบ"
"พี่ก็เลยคิดว่า อยากจะรบกวนพวกเธอช่วยถ่ายรูปให้อีกสักครั้ง"
อันที่จริงในใจผู้บังคับกองร้อยหวังรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย
ครั้งที่แล้วเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนพวกเขาถ่ายรูปให้โดยไม่คิดเงิน พอคราวนี้ยังมาลำบากเขาอีก เหมือนกับจะมาฉวยโอกาสเอาเปรียบเขาเลย
แต่ของใหม่อย่างกล้องถ่ายรูปนี่ คนที่ใช้เป็นจริง ๆ ไม่ค่อยมี ลองมั่ว ๆ ก็กลัวจะพังเอา