จ้าวหวยเฉิงที่นั่งอยู่ที่นั่งคนขับ ขับรถพลางตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ: "ยังไงก็เป็นพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดข้าวน้ำไง"
เซี่ยหลีรู้สึกว่าประโยคที่จ้าวหวยเฉิงพูดออกมามันก็ธรรมดาปกตินี่นา ถ้าเป็นคนอื่นพูด เธออาจจะคิดว่าคนคนนั้นกำลังประจบเธออยู่ก็ได้ แต่คำพูดนี้พูดออกจากปากจ้าวหวยเฉิง ไม่รู้ว่าเพราะน้ำเสียงหรือเพราะตัวคน ยังไงก็ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ
สายตาของเซี่ยหลีทอดไปที่กระจกมองหลังคันหน้า มองดูจ้าวหวยเฉิงที่ขับรถอย่างเรียบร้อย
จ้าวหวยเฉิงถูกจ้องจนเริ่มรู้สึกเก้อ เขาเหลือบตามองกระจกมองหลังเช่นกัน สบตากับเซี่ยหลีในกระจก ขมวดคิ้วสงสัยถาม: "เธอมองฉันทำไม?"
เซี่ยหลีตอบออกมาจากใจจริงอย่างจริงใจ "ฉันสงสัยว่าเธอมีพลังวิเศษอะไรกันแน่ ทำไมประโยคเดียวกัน คนอื่นพูดออกมาฉันก็ไม่คิดอะไร แต่เธอพูดออกมาฉันกลับรู้สึกว่าเธอกำลังประชดฉัน"
จ้าวหวยเฉิง: ...
"ฮ่าๆๆ! ฮ่าๆๆๆ!"
คนอื่นๆ ในรถพากันหัวเราะออกมา
คนสองคนนี้เวลาพูดจาปกติแล้วเป็นคู่ปรับกันจริงๆ คนหนึ่งเริ่มต้น อีกคนก็เริ่มประชด จ้าวหวยเฉิงเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วัน สองคนนี้ก็เริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว
ทั้งที่เวลาออกไปทำเรื่องไม่ดีด้วยกัน สองคนนี้กลับเข้าขากันที่สุด เป็นสองคนที่ไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่สุดในหมู่พวกเขา
จ้าวหวยเฉิงมองผ่านกระจกมองหลัง สายตาเย็นชาเฉียบขาดจ้องมองเซี่ยหลี ทั้งคู่สบตากันอยู่หลายวินาที สุดท้าย จ้าวหวยเฉิงที่เส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ พูดเย็นชากลับไปว่า "งั้นฉันหุบปาก!"
เซี่ยหลี: "ได้สิ~"]
จ้าวหวยเฉิง: ...
"เอี๊ยด——!"
รถจอดลงหน้าประตูเหมืองอย่างรวดเร็ว
จ้าวกังรีบก้าวยาวๆ เดินไปข้างหน้าอย่างทันที ตั้งใจจะไปเปิดประตูให้เซี่ยหลี
แต่ไม่คิดว่ามีคนเร็วกว่าเขา