ซิ่วลี่เพิ่งได้ถูกเรียกว่าคุณยายสักครั้ง ตอนนี้ไม่สนใจว่าลูกสาวตัวเองจะรู้สึกขมขื่นแค่ไหน หรือลูกเขยจะอึดอัดแค่ไหน ตอนนี้หัวใจของเธอมีแต่หลานรักของบ้านตัวเองล้วน ๆ
เมื่อเห็นหลานชายแสนรักกำลังจะออกไปเดินเล่น เธอไม่ลังเลเลย ก้าวขึ้นไปอุ้มน้อยวังพันน้ำขึ้นมา แล้วยิ้มบอกคนอื่น ๆ ว่า "เด็กพอกินข้าวเสร็จต้องออกไปเดินเล่นทุกวัน คงคิดถึงเพื่อน ๆ ที่เคยเล่นด้วย ฉันพาเค้าออกไปเดินหน่อยนะ"
หลี่ชิ่งหนานกับพวกเธอคิดว่าน้อยวังพันน้ำแค่เสียใจที่บ้านที่สร้างมาตั้งนานพึ่งพังลง เลยอยากออกไปเดินเล่น จึงไม่มีใครขัดข้อง
เซี่ยหลีเดินออกมาจากบ้าน เหล่ตามองลูกชายตัวเอง แล้วเม้มปากว่า "น่าจะคิดถึงเหล่าหวางกับเจิ้งเสี่ยวพังมั้ง เมื่อวานเจิ้งเสี่ยวพังยังเดินมาหาเค้าเลย จะชวนไปคบหาเป็นพี่น้องร่วมสาบาน"
เรื่องที่น้อยวังพันน้ำจะคบหาสุนัขเป็นพี่น้องร่วมสาบาน นอกจากเซี่ยหลีแล้ว ในบ้านมีแค่ตัวน้อยวังพันน้ำคนเดียวที่รู้
น้อยวังพันน้ำแทบไม่ต้องคิดเลยว่าแม่พูดแบบนี้ต้องแซวตัวเขาอย่างแน่นอน
น้อยวังพันน้ำมองแม่หนึ่งครั้ง (▼ω▼×) แล้วหันหัวหนีกระชาก โดนหัวลงซบที่บ่าซิ่วลี่ ปฏิเสธที่จะคุยต่อกับแม่จอมเด็ก
ซิ่วลี่ไม่รู้ว่าลูกสาวตัวเองไปทำให้หลานชายแสนรักโกรธเรื่องอะไรอีก แต่เห็นปฏิกิริยาแบบนี้ หลานชายแสนรักของบ้านเธอต้องถูกลูกสาวแกล้งอีกแน่นอน
เธอถอดใจถอดหาย มองเซี่ยหลีอย่างไร้ทางเลือก "นากน้อยเชื่อฟังขนาดนี้ อย่าไปแกล้งเค้านะ
ฉันพาเด็กออกไปเดินเล่นก่อน คุณสองคนคุยกันต่อเถอะ"
เซี่ยหลี: ……แสดงว่าพอหลานชายเรียกคุณว่า "คุณย่า" ก็มอง "แม่" ที่ฉันเรียกไม่ขึ้นตาแล้วสินะ? เพราะคำเรียกของเขายศใหญ่กว่าคำเรียกของฉัน งั้นคุณถึงชอบเขามากกว่า!?