อีกไม่นานก็ถึงเวลาที่เซี่ยหลีต้องไปทำงานอีกครั้ง
คืนวันพฤหัสบดี เซี่ยหลีถือใบเบิกใบนั้นของเธอ ออกเดินทางฝ่าความมืดยามราตรีมุ่งหน้าไปยังคลังอาวุธ
หน้าประตูคลังอาวุธมีทหารหนุ่มถือปืนสองนายยืนเฝ้าอยู่คนละฝั่งของประตูใหญ่ ใบหน้าเคร่งขรึมปฏิบัติหน้าที่ สายตาจับจ้องมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ดวงตาดุจมีดซ่อนอยู่
เซี่ยหลีถือกระดาษแผ่นหนึ่ง พาทหารองครักษ์หลายนายเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ พอเห็นสีหน้าของทหารหนุ่มที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ใกล้คลังอาวุธ ก็อดดูดปากในใจไม่ได้
สมกับเป็นที่เก็บอาวุธของกรมเสนาธิการทหารรวมจริง ๆ! ทหารหนุ่มที่เฝ้าอาวุธพวกนี้ดูท่าทางไม่ใช่คนยอมให้ใครหาเรื่องง่าย ๆ เลย
เธอเดินไปถึงหน้าทหารหนุ่ม ยื่นกระดาษในมือส่งให้ "สวัสดีคะ ฉันมาขอเบิกของใช้"
ทหารหนุ่มที่เฝ้าประตูคนหนึ่งรับกระดาษในมือของเซี่ยหลีไปทันที พอเห็นสิทธิ์ที่เขียนไว้ในนั้นว่า "เบิกได้ตามต้องการ" ก็มองเซี่ยหลีอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
ภรรยาของหัวหน้ากองลู่คนนี้ได้ยินว่าเป็นนักวิจัย เคยได้รับสิทธิพิเศษสูงมากในหน่วยงานมาโดยตลอด แต่การที่สามารถเข้าไปในคลังแสงแล้วจะหยิบอะไรก็ได้นี่ มันออกจะ "พิเศษเกินไป" ไปหน่อยจริง ๆ