ช่วงบ่ายตอนเซี่ยหลีไปทำงาน อารมณ์เธอดีขึ้นมากแล้ว
ถึงแม้ครอบครัวเธอยังไม่ได้กลับบ้าน แต่ด้วยคำพูดคำนี้ ตระกูลเซี่ยก็ถือว่าได้ร่มชายคาใหญ่มาคุ้มครอง
มีคนคอยกดไว้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าคนอื่นจะใช้พลังจากภายนอกมาแทงข้างหลังเธอ
สถานการณ์ดีกว่าตอนที่เธอเพิ่งข้ามมิติมา โดนโอบล้อมจากทุกทิศทุกทางมากโข
นึกถึงท่าทีที่ผู้บัญชาการกองพลหลิวมีต่อท่านนั้น และสิ่งที่ท่านนั้นทำลงไปในเรื่องนี้ เซี่ยหลีแอบเดาได้ในใจว่า หัวหน้าระดับสูงสุดของพวกสายอนุรักษ์นิยมอาจจะเป็นท่านนั้นจริง ๆ
สมองวิเคราะห์วุ่นวายไปหมด เซี่ยหลีก็มาถึงลานรวมพลในไม่ช้า
ตอนนี้ บนลานมีคนยืนกระจัดกระจายอยู่หลายคนแล้ว
พยงอิ๋งจุ้นเห็นเซี่ยหลี ก็ยัดกระดาษแผ่นหนึ่งใส่มือเธอ
ทำหน้าตายเรียบนิ่งแล้วพูดว่า "นี่คืองานของหมู่เธอในครั้งนี้"
พูดพลาง ยังกำชับด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "ครั้งนี้ให้ทำภารกิจอะไรก็ทำตามนั้น อย่าเหมือนคราวที่แล้ว ทั้งกลุ่มเดินดุ่มๆ เข้าไปในค่ายใหญ่ของเขาจนได้"
"ชนะก็ชนะจริงแหละ แต่หน้าที่ของทหารคือการเชื่อฟังคำสั่ง เรื่องที่ไร้ระเบียบวินัยแบบนั้น เกิดขึ้นครั้งที่สองไม่ได้เด็ดขาด!"
"พวกเธอเป็นทหารสื่อสาร ไม่ใช่หมู่รบ ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี"
"ได้ยินไหม!?"
เซี่ยหลีก้มมองกระดาษที่พยงอิ๋งจุ้นยัดใส่มือเธอ
บนนั้นไม่เพียงมีภารกิจของพวกเธอ ยังมีแผนที่แบบง่ายๆ ติดมาให้ด้วย
ต่อหน้าผิงอิงจวิ้นที่ปกติทำตัวเคร่งขรึมราวกับพ่อสุดเอาจริง แต่กลับตามใจลูกน้องอย่างไม่น่าเชื่อ เซี่ยหลีไม่ยอมเสียหน้าให้เลย "ผู้บังคับกองร้อย ท่านจำได้ด้วยเหรอว่าพวกเราเป็นทหารสื่อสาร?"