เซี่ยหลีดูอาการภายนอกของเด็กสาวแล้ว ก็ดูเหมือนน้ำตาลในเลือดต่ำจริงๆ
แต่เรื่องแบบนี้จะว่ากันตามหลักการก็ต้องวิเคราะห์เป็นกรณีๆ ไป
นายอำเภอพาเซี่ยหลีไปที่ข้างเตียง หมอบลงด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ ยื่นมือไปลูบหัวของเด็กน้อย
เขาหันมามองเซี่ยหลีด้วยแววตาคาดหวัง น้ำเสียงปนไปด้วยคำอ้อนวอน
“ท่านแม่นาง ถึงจะไร้ยางอายไปหน่อย แต่ก็หวังว่าท่านจะเมตตามอบน้ำศักดิ์สิทธิ์ ช่วยเหลือเด็กที่ไร้เดียงสาคนนี้
พวกเราจะสรรเสริญความดีงามของท่าน ปักตะเกียงเพียงตลอดกาล”
กลับมาทางนี้ ระหว่างทาง หวูและปานก็เล่าเหตุการณ์ที่พวกตนเห็นมาให้ฟังจนหมดแล้ว
ตอนนี้นายพลก็รู้แล้วว่าแม่นางผู้นี้คือคนที่ใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์ช่วยชีวิตคนที่ป่วยเป็นลมหมดสติ เช่นเดียวกับในเด็กและสตรีในอำเภอของตน
ในเมื่อมีวิธีที่เร็วที่สุด เขาก็อยากจะช่วยคนโดยเร็วที่สุดอยู่แล้ว
ถ้าคนในอำเภอที่หมดสติหายกันไปเรื่อยๆ แบบนี้ คงมีเพียงคนทั้งอำเภอจะเกิดความตื่นตระหนก