เซี่ยหลีสูดหายใจเข้าลึก รวบปราณลงตันเถียน แล้วยืดคอเริ่มตะโกน "จางเที่ยหนิว!!! หาทางแจ้งคนอื่น ๆ ว่าอย่านั่งรวมกันอยู่ฝั่งที่เอียง ไม่อย่างนั้นขบวนรถจะคว่ำ!!!!!"
เสียงดังกึกก้องไปทั้งหุบเขา แม้แต่ตัวรถไฟก็ยังสั่นตาม
เสียงสะท้อนของ "คว่ำ คว่ำ คว่ำ คว่ำ คว่ำ——" ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา
คนอื่น ๆ ต่างเลียนแบบเซี่ยหลี ยืดคอขึ้น ใช้แรงทั้งหมดของร่างกาย ใบหน้าแดงก่ำ หลอดเลือดที่คอพุ่งเด่น ตะโกนกันเสียงดังลั่น "รถไฟทุกขบวนฟังด้วย! อย่านั่งรวมกันอยู่ฝั่งที่เอียง ไม่อย่างนั้นขบวนรถจะคว่ำ!!!!!
หาทางไปอยู่ฝั่งที่สูงกว่า!!!!"
เสียงรถไฟดังอึกทึกอยู่แล้ว บวกกับลมแรง ทำให้การได้ยินของคนในแต่ละขบวนติดขัดอยู่ไม่น้อย
แต่รวมถึงเซี่ยหลีด้วย คนในขบวนรถของพวกเธอนับได้ตัวเป็นตัวตน ล้วนมาจากราชการทหารทั้งสิ้น การตะโกนคำสั่งนับเป็นเรื่องที่ทำมาหลายปี เสียงของแต่ละคนกึกก้องน่าฟังยิ่ง ฝั่งซ้ายฝั่งขวา คนในสองขบวนนั้นจะไม่ได้ยินก็ยาก
ไม่ช้า ทั้งขบวนรถต่างก็ดังขึ้นด้วยเสียงตะโกนสูงส่งสลับกันไปมา ลามไปทั้งหัวและท้ายขบวน
"อย่านั่งรวมกันอยู่ฝั่งที่เอียง ไม่อย่างนั้นขบวนรถจะคว่ำ!!!!!
ส่งต่อลงไป! อย่านั่งรวมกันอยู่ฝั่งที่เอียง ไม่อย่างนั้นขบวนรถจะคว่ำ!!!!!"
เหล่าทหารองครักษ์ที่มาปกป้องเซี่ยหลีไม่มีใครโง่ พอเธอตะโกนประโยคนั้นออกไป พวกเขาก็เข้าใจความหมายของมันในทันที
แต่ทุกคนฉลาดในฐานะ 'ซอฟต์แวร์' ก็จริง แต่ร่างกายในฐานะ 'ฮาร์ดแวร์' กลับไม่เชื่อฟังเท่าไรนัก หรือจะว่าไป ร่างกายไม่มีทางสั่งให้ขบวนรถเชื่อฟังได้