ผู้พันรองอวี่แท้จริงก็ไม่ใช่คนผอมสักเท่าไหร่อยู่แล้ว หรือจะพูดว่าเพราะดำรงตำแหน่งสูงมาหลายปี เขาเลยมีร่างกายอ้วนกลมอุดมสมบูรณ์ก็ว่าได้
ก่อนหน้านี้ตอนที่เซี่ยหลี่ต้องลากเขาวิ่งโน้นวิ่งนี่อยู่ในเหมือง เธอก็เคยบ่นในใจแล้วว่า ดีนักที่คนที่มาช่วยคือเธอ ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นคนอื่น คงไม่มีใครมีแรงพอจะลากผู้พันรองอวี่วิ่งไปทั่วได้หรอก
แม้ช่วงหลังเขาต้องเข้าออกห้องสอบสวนบ่อย ๆ จนผอมลงไปเยอะ แต่ร่างกายของเขาก็ยังใหญ่โตน่าดูอยู่
เงาอันใหญ่โตนั้นพุ่งเข้ามาหาเซี่ยหลี่กับลู่ติ้งหยวน ทำให้ทั้งสองคนตกใจกันถ้วนหน้า
ลู่ติ้งหยวนก้าวออกไปข้างหน้าทันที หันตัวขวางอยู่หน้าเซี่ยหลี่ แล้วออกแรงจับแขนผู้พันรองอวี่ที่กำลังจะคุกเข่าลงกับพื้นไว้เสีย ไม่ให้เขาได้คุกลง
เขาขมวดคิ้วมองผู้พันรองอวี่ น้ำเสียงจริงจังไม่รับการโต้แย้ง "ผู้พันรองอวี่ ตอนนี้เราอยู่ในยุคสมัยใหม่แล้ว ห้ามคุกเข่า มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรง ๆ"
ตอนนี้ผู้พันรองอวี่ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตานองหน้า แม้ถูกลู่ติ้งหยวนคว้าแขนไว้ครึ่งหนึ่ง เขาก็ไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นยืนเลย เขายกมือเช็ดน้ำตาบนหน้าแรง ๆ แล้วมองลู่ติ้งหยวนด้วยสายตาเจ็บปวดสิ้นหวัง
"ผมไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ!
ผมเป็นผู้พันรองอย่างสงบสุข ผมจะไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกพ่อค้ายาเสพติดได้อย่างไร?
ยังไงก็แล้วแต่ ผมอายุก็เท่านี้แล้ว ได้ตำแหน่งรองแม่ทัพมาก็ยังไม่ใช่คนเก่งที่สุดกลุ่มหนึ่งเสียด้วย ถ้าผมมีสายสัมพันธ์กับฝ่ายบนจริง ๆ ตำแหน่งของผมต้องไต่สูงขึ้นนานแล้ว!?
ผมเพิ่งเป็นผู้พันของกองทัพของเราได้เพียง 12 ปีเอง! ที่ผ่านมาผมไต่ขึ้นมาด้วยการรบล้วน ๆ ความดีความชอบทางทหารแบบแท้จริง ไม่มีใครคอยส่งเสริมผมเลย!"
เซี่ยหลี่ถูกลู่ติ้งหยวนขวางไว้ด้านหลัง เธอเงยปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย มองผู้พันรองอวี่ที่อับอายยับเยินผ่านบ่าของลู่ติ้งหยวน