เซี่ยหลีเห็นใบหน้าของผู้ตรวจการกองพลฮวงที่ยังคงเรียบนิ่งราวภูเขาถล่มตรงหน้าก็ไม่เปลี่ยนสี แต่ในดวงตานั้นกลับแอบแฝงความรู้สึกอันพูดยากเอาไว้เพียงเสี้ยว หญิงสาวจึงรู้ทันทีว่าในใจชายหน้านี้กำลังคิดอะไรอยู่
เธอยิ้มออกมาทันที วางนิ้วชี้ลงเบา ๆ บนเข่าที่ไขว้ห้างไว้ แล้วเคาะช้า ๆ เป็นจังหวะ ๆ ก่อนพูดอย่างขำ ๆ ว่า "ตั้งแต่เจี่ยจวินอี้มาอยู่ฝ่ายเรา เขาได้เก็บศิษย์ไว้เยอะแยะเลยนะ
ความสามารถของทหารสืบราชการลับระดับสูงนั้น คุณก็รู้อยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงผู้อำนวยการเซี่ยที่ล่าสุดท่าทางการเคลื่อนไหวผิดปกติไปเรื่อย ๆ แม้แต่ข้อมูลอื่น ๆ ในกองทัพของพวกเรา ฝั่งฉันก็รู้หมดเปลือกหมดเปลา
หรือท่านจะเมตตาเล่าให้ฟังหน่อยว่าสองคุณนั่งคุยกันเรื่องอะไรกันอยู่? ไม่ใช่หรือไงที่สองคุณคุยกันเรื่องของฉัน แต่ฉันในฐานะผู้เกี่ยวข้องกลับไม่มีสิทธิ์รู้?
แบบนี้มันไม่ค่อยจะถูกธรรมเลยนะ
หรือไม่ก็อนุมัติใบสมัครของฉันกับลู่ติ้งหยวนให้เรียบร้อย แล้วสองคุณจะไปคุยกันเรื่องอะไรฉันก็ไม่ถาม"
ที่เจี่ยจวินอี้ถูกเลือกเป็นทหารองครักษ์ของเธอก็เพราะมีฝีมือเล่าเซียงเชิง เมื่อมาถึงแดนภาคตะวันตกเฉียงใต้ เธอก็ส่งเขาออกไปสืบข่าวคราวต่าง ๆ แล้วกลับมาเล่าให้ฟังทุกวัน
ก่อนที่ลู่ติ้งหยวนจะถูกใส่ร้าย เซี่ยหลีไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องสายสัมพันธ์และอำนาจในมือเท่าไร ทำให้ตอนหลังที่อยากจะช่วยลู่ติ้งหยวนออกมา แม้แต่จะสืบข่าวยังสืบได้ยากเย็น
ตั้งแต่เรื่องนั้นเป็นต้นมา เธอก็เริ่มยุยงทหารองครักษ์ในสังกัดให้ค่อย ๆ สะสมสายสัมพันธ์ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นประโยชน์แก่พวกเขาเองในวันหน้า หรือวันหนึ่งเธอจะได้ใช้ สำหรับพวกเขาก็ถือเป็นเรื่องดีทั้งนั้น
เจี่ยจวินอี้ก็ทำตัวเก่งจริง ๆ ฝีมือการรวบรวมข่าวสารดีขึ้นทุกวัน ๆ จนดูเหมือนว่าถ้าเธออยากรู้อะไร เขาจะหามาให้ได้ทุกอย่าง