เสียงพูดเหน็บแนมยียวนกวนประสาทนั้น ท่ามกลางบรรยากาศอันกลมเกลียวของหมู่บ้านบ้านพักครอบครัวทหารในยามเช้า ดูจะโดดเด่นสะดุดตายิ่งนัก สามคนที่กำลัง "หึงหวง" กันด้วยวิธีที่ประหลาดพิลึกที่สุดในโลกนี้ ต่างพากันหันขวับไปมองคนที่เพิ่งเดินมา
เซี่ยหลีเห็นจ้าวไห่หนิงแล้ว ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แอบรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ
ไอ้หมอนี่ไม่ได้มาหาเรื่องเธอตั้งหลายวันแล้ว เธอยังคิดว่าเขาคงเลิกจะมายุ่งกับเธอซะอีก ทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาหาเรื่องอีกนะ?
นึกถึงข่าวลือเมื่อสองสามวันก่อน เซี่ยหลีหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยปากเยาะเย้ยประชดประชัน "ยังไงล่ะ ผู้บังคับกองร้อยจ้าวของเราเมาค้างอยู่หลายวันจนเพิ่งสร่าง ในที่สุดก็นึกขึ้นได้ว่าจะมาแซะฉันหน่อยงั้นสิ?"
จ้าวไห่หนิงได้ยินคำพูดยียวนของเซี่ยหลี โกรธจนหน้าดำหน้าแดง ตาแดงก่ำไปหมด มือทั้งสองข้างกำแน่นแนบข้างลำตัว
กัดฟันกรอด ๆ พูดว่า "เธอยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะต้องตกต่ำลงถึงขนาดนี้เลยหรือไง?!"
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่ลานจอดรถ จ้าวไห่หนิงก็รู้สึกว่า ถ้าเขายังอยู่ที่เกาะใต้ เขาจะถูกเซี่ยหลีรวมถึงเส้นสายเบื้องหลังของเธอคอยกดไว้ตลอด