ลู่ติ้งหยวนรีบพูดกับเซี่ยเจี้ยนกั๋วว่า "พ่อ เซี่ยหลีกลับมาครั้งนี้จริง ๆ ก็เพราะปรึกษากับองค์กรเรียบร้อยแล้ว จะมาแก้ปัญหาที่ชาวต่างชาติดูเหมือนจะข่มขู่ด้วยกำลังทหาร
ใกล้ถึงเวลาที่องค์กรกำหนดไว้ให้พวกเราแล้ว พวกเราขอตัวไปก่อนนะ"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วสูดลมหายใจลึก ๆ ข่มสมองที่โกลาหลเพราะลูกสาวจนไม่รู้ทิศทาง พร้อมกับความโกรธที่ตันคอขึ้นก็ไม่ได้ กลืนลงก็ไม่ได้อยู่ในอก รีบโบกมือทีละทีว่า "ได้ พวกเธอรีบไปเลย อย่าให้เสียเรื่อง!"
ลู่ติ้งหยวนพยักหน้าให้เซี่ยเจี้ยนกั๋ว แล้วโอบกอดภรรยาครึ่งตัวลากออกไปทันที
เซี่ยเจี้ยนกั๋วมองแผ่นหลังของลูกสาวและลูกเขยที่เดินจากไปไกล แม้จะอยู่ไกลแล้วยังได้ยินเสียงเด็กเวรลูกสาวตัวดีของเขาที่ยังคงประกาศกระจาย
"พ่อแก่เซี่ยยังบอกเลยว่าองค์กรให้สิทธิ์ฉัน ตอนนั้นยศฉันสูงกว่าเขา ให้เขาคำนับฉันสักทีก็ไม่ยอม แล้วสิทธิ์ของฉันมันมีประโยชน์อะไร! ตำแหน่งของฉันมันก็แค่ตำแหน่งปลอม!!!"
การหายใจของเซี่ยเจี้ยนกั๋วหนักขึ้นทันตา ใบหน้าบิดเบี้ยวเป็นจังหวะ
เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้สึกเลยว่าการชราภาพมันไม่ดีอย่างไร เขาก็ยังทำประโยชน์ให้แผ่นดินหัวเซี่ยได้เหมือนเดิม
แต่ตอนนี้เขาสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งถึงความไร้พลังของคนแก่ อยากให้เวลาย้อนกลับไป 20 ปีก่อน กลับไปสู่วัยที่ตบลูกสาววัยเยาว์ได้โดยไม่ต้องออกแรงเลย