คำพูดของเซี่ยหลีช่างแทงใจดำ ลู่ติ้งหยวนจึงโต้ตอบไม่ออก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับแดงสลับม่วง ก่อนจะมืดครึ้มลงในที่สุด
ไม่ต้องพูดถึงเขตชานเมืองอย่างเหมินโถวโกวที่เคยเกิดคดีฆาตกรรม ตามความคิดของเซี่ยหลีแล้ว ทั่วทั้งเมืองหลวงมีที่ไหนบ้างที่ไม่เคยเกิดคดีฆาตกรรม?
บางทีแค่นอนอยู่บ้านในฤดูหนาว ตอนจุดไฟถ่านหินหากดูแลไม่ดี ก็อาจถูกควันรมจนตายในบ้านได้
ที่ไหนจะมีความปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์กันล่ะ?!
ลู่ติ้งหยวนสูดหายใจลึก สีหน้าเคร่งขรึมก่อนเอ่ยว่า “มณฑลจี๋เป่ยอยู่ห่างจากเมืองหลวงพอสมควร ช่วงนี้งานผมค่อนข้างยุ่ง ไปกับคุณไม่ได้ คุณไปคนเดียวผมไม่สบายใจ”
เซี่ยหลีกลับมานั่งในท่าปกติ “ฉันไม่ได้ไปคนเดียวสักหน่อย พ่อฉันก็อยู่ที่มณฑลจี๋เป่ยเหมือนกัน
ก่อนหน้านี้เราสองคนไม่ได้พูดกันหรือไงว่าช่วงนี้พ่อดูไม่ค่อยปกติ ฉันเลยคิดจะแวะไปแบบไม่ให้รู้ตัว ดูว่าเขามีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า
มีพ่อตาของคุณอยู่ด้วย คุณก็น่าจะวางใจแล้วไม่ใช่เหรอ? ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่คุณไม่มีเวลา ทำไมถึงส่งฉันไปให้พ่อตาของคุณดูแลล่ะ?”
ลู่ติ้งหยวน: …คนหัวใสอย่างยัยนี่รู้อยู่แก่ใจจริง ๆ ว่าตัวเองทำอะไรลงไป แต่สิ่งที่ทำก็ชวนโมโหจริง ๆ!
ลู่ติ้งหยวนไม่สบายใจ
ตราบใดที่เซี่ยหลีไม่อยู่ในสายตาเขา เขาก็ไม่เคยวางใจได้สักครั้ง ต่อให้ยัยนี่อยู่ในสายตาเขาตลอด ก็มีโอกาสสูงที่จู่ ๆ จะเผ่นหายไปกลางทาง ไม่รู้ไปก่อเรื่องที่ไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมณฑลจี๋เป่ยที่อยู่ห่างออกไปสองสามร้อยกิโลเมตร
“พ่อตาคุณบอกแค่ว่าจะไปเขตทหารเพื่อหาเพื่อนร่วมรบ ไม่ได้บอกว่าจะไปเขตทหารไหน เขาอาจไม่ได้อยู่แถวเหมืองก็ได้”
เซี่ยหลีพยักหน้า “ฉันมีเหมืองอยู่หลายแห่งในมณฑลจี๋เป่ย คุณรู้ได้ยังไงว่าพ่อฉันจะไม่อยู่ที่เหมืองที่ฉันจะไปตรวจดูล่ะ?
อีกอย่าง พอฉันตรวจดูเหมืองเสร็จ ก็ไปหาพ่อได้ ถึงตอนนั้นเราสองคนก็ค่อยกลับมาด้วยกัน