ผู้บัญชาการการเมืองหวังรู้สึกได้ตั้งแต่ตอนที่ลู่ติ้งหยวนเสนอภารกิจนี้เมื่อครู่ ว่าลู่ติ้งหยวนกำลังคิดอะไรอยู่
“ทำไมกองทัพสหรัฐถึงเลือกพวกเราคนเอเชียไม่กี่คน มาทำภารกิจคุ้มกันส่งตัวครั้งนี้?
คนที่ถูกเรียกว่าผู้บัญชาการระดับสูง ขั้นต่ำก็น่าจะเป็นระดับผู้พันขึ้นไปแล้วใช่ไหม?
ผู้บัญชาการระดับสูงที่สำคัญขนาดนั้นของหัวเซี่ย พวกเขาไม่ควรเลือกคนผิวขาวบริสุทธิ์ที่ไว้ใจได้ มาคุ้มกันส่งด้วยตัวเองหรอกหรือ?”
พวกเขาอยู่ในกองทัพสหรัฐมาระยะหนึ่งแล้ว จึงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า ถึงแม้ปากจะพูดว่าไม่มีการเหยียดผิว แต่พอลงมือปฏิบัติจริง ก็จะพบว่าการเหยียดผิวนั้นมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
ภารกิจสำคัญต้องมอบให้คนที่ไว้ใจได้ นี่เป็นหลักการที่ง่ายที่สุด
ไป๋ถังมองผู้บัญชาการการเมืองหวังด้วยความตกใจ แล้วก็หันไปมองลู่ติ้งหยวนราวกับกำลังหาคำตอบ
“ผู้บังคับกองพัน?”
ลู่ติ้งหยวนพยักหน้า “ฉันก็กลัวว่านี่จะเป็นกับดักที่มุ่งเป้ามาที่พวกเราหรือองค์กร เลยอยากฟังความเห็นของพวกนาย