ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลังจากประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกกดดันฮั่นเซี่ยไม่หยุดหย่อน ให้ฮั่นเซี่ยถอนทหารออกจากเวียดนาม ยุติสงคราม "รุกราน" ครั้งนี้ จนทำให้เชี่ยลีอาจไม่มีทางได้รับเถ้ากระดูกของเพื่อนร่วมรบตามกำหนด ไม่มีทางพาพวกเขากลับสู่แผ่นดินที่ทุ่มเทชีวิตปกป้อง —
เชี่ยลีก็เลือก "ปลูกฝังไวรัส"
ภายในอาคารทำการรัฐบาลแห่งประเทศเมาจือ
แถวโต๊ะทำงานเรียงรายเป็นระเบียบในห้องทำการใหญ่ เบื้องหลังโต๊ะแต่ละตัวคือเจ้าหน้าที่รัฐบาลผู้มีสีผมต่างกันไป นั่งพิมพ์งานและจัดการงานของวันนี้อย่างตั้งใจ
เจ้าหน้าที่ผมทองคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน นิ้วกระพริบพิมพ์เอกสารอย่างคล่องแคล่ว แสงสีฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนอยู่บนใบหน้า
ทว่าพอเขาเงยหน้าขึ้นจากการก้มมองคีย์บอร์ดเพียงแวบเดียว ก็เห็นข้อความรายงานยาวเหยียดที่พิมพ์ไว้บนจอหายไปหมด กลายเป็นแถวตัวอักษรภาษาอังกฤษตรงกลางจอแทน
สมองตื้องับ — เจ้าหน้าที่รัฐบาล: ?!!
ฟ้าถล่มแล้ว! เอกสารที่พิมพ์มาสองชั่วโมงหายไปไหน?! เขายังไม่ได้บันทึกเลยด้วย!!!
คอมพิวเตอร์ระฟาดอะไรของมัน มาค้างตอนนี้พอดี!!!!
หนุ่มน้อยหุบคอเล็กน้อย ขมวดตา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จอคอมพิวเตอร์แบบ "หัวโต" นั้น พยายามจ้องมองแถวตัวอักษรนั้นอย่างละเอียด
พยายามหาทางแก้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องรีสตาร์ทระบบ และยังไม่ต้องเสียไฟล์ที่พิมพ์มาทั้งเช้า
นั่นเป็นตัวอักษรแบบพิมพ์ดีดเบอร์ 5 อย่างเป๊ะ ตัวเล็กเล็ก สีขาวสะอาด