เซี่ยหลีไม่ได้พูดอะไรเพิ่มอีก เธอพยักหน้าให้ผู้กำกับการเมืองกองพลหวงแล้วดึงหน้าต่างลงปิดอีกครั้ง แถมยังยกมือคว้าม่านขึ้นมาดึงอย่างแรงดังซ่า ปิดหน้าต่างไว้มิดชิดแน่นหนา เลือกที่จะไม่มองเห็นพวกคนภายนอกที่ต่างจ้องมาที่เธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความงุนงงหรือความโกรธแค้น
ฝากให้คนเหล่านี้สืบหาข่าวของคนในองค์กรนั้นออกมาบ้างก็ยิ่งดี
ตลอดการเดินทางมันสร้างความยุ่งยากให้เธอมานักต่อนัก ยังตายไปหลายคน แถมแทบทำให้พวกเธอเสียชีวิตกันหมดที่สะพานนั่น ถ้าเธอไม่ตอบโต้อย่างจัดจ้านสักครั้ง คนขององค์กรนรกนั่นคงคิดว่าเธอเป็นคนที่หากินง่ายซะแล้ว
เซี่ยหลีโตมาขนาดนี้ ไม่เคยต้องกลืนความอัดอั้นมากมายขนาดนี้ภายในวันเดียวมาก่อน!
ถ้าผู้ตรวจการกองพลหวงสืบหาร่องรอยของพวกนั้นไม่เจอจริง ๆ หรือไม่มีความคืบหน้าแม้แต่นิดเดียว อย่าโทษว่าเธอจะใช้วิธีของตัวเองล่อคนพวกนั้นออกมาแล้วจับกันในแหล่งเดียวหมดเป็นครั้งเดียวจบ
รถไฟแล่นต่อไป คงเพราะใกล้จะถึงเมืองหลวง ความปลอดภัยของช่วงเส้นทางนี้รวมถึงกองกำลังประจำการตามแนวทางมีมากมายเหลือเฟือ ช่วงเดินทางของเซี่ยหลีและคณะจึงเงียบสงบผิดปกติ ไม่ถูกโจมตีอีกเลย
ใกล้หนึ่งทุ่มของเย็นวันนั้น ทั้งหมดก็มาถึงสถานีรถไฟเมืองหลวงอย่างลับ ๆ
เซี่ยหลีอุ้มเสี่ยวไห่ถา ก้าวลงจากรถไฟภายใต้การคุ้มกันของเหล่าทหารองครักษ์
เธอนั่งรถไฟมาทั้งวันทั้งคืนบวกกับอีกหลายชั่วโมง กลางทางยังเจอการโจมตีหลายครั้ง ตอนนี้เท้าที่แตะพื้นราบเป็นครั้งแรก ทำให้เธอหายใจลึก ๆ อย่างไม่อาจหักห้าม รู้สึกว่าความรู้สึกที่เท้าแน่นบนพื้นมันช่างวิเศษเหลือเกิน
เธอกระซิบบ่นกับลู่ติ้งหยวน "ฉันนึกว่าคนที่นั่งรถไฟถึงปลายทาง ต่อให้ไม่ดีใจสุดขีด ก็จะเศร้าสุดขีด หรือไม่ก็มีอารมณ์ใด ๆ ในหมู่ดีใจ เสียใจ โกรธ สนุกออกมาบ้าง