บนถนนใหญ่ใกล้หมู่บ้านเล็กๆ ในชนบท จอดรถไว้เป็นแถวยาว
เหล่าทหารองครักษ์เดินลาดตระเวนอยู่รอบๆ รถเป็นระยะ แบ่งหน้าที่กันชัดเจน บ้างก็จับตาดูเซี่ยหลีไม่ละสายตา บ้างก็กวาดสายตามองรอบด้าน เพื่อระวังเหตุไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้น
เซี่ยหลีเดินเหมือนคนไร้วิญญาณเข้ามาหาลู่ติ้งหยวน พร้อมกับถอนหายใจ แล้วส่งสายตาที่ทั้งน้อยใจและเอ่ยปากกับเขา
“ไม่ใช่ฉันเลิกงานเร็ว แต่คุณมาช้า เลยไม่รู้ว่าช่วงบ่ายฉันผ่านอะไรมาบ้าง”
เซี่ยหลีเล่าความทุกข์ในช่วงบ่ายทั้งหมดด้วยอารมณ์ที่แทบจะพังทลาย หลังจากที่เธอถามคำถามจบ กลับถูกท่านอาจารย์ใหญ่ผู้ไร้ความปรานี ไร้เหตุผล กดดันให้ร่วมประชุมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องแนวทางการศึกษาที่เธอไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยอยู่ตลอดทั้งบ่าย
เธอเงยหน้ามองลู่ติ้งหยวน ทำสีหน้าเหมือนคนใกล้ตาย ถูกกระตุ้นมากเกินไป จนเริ่มทำอะไรไม่ถูกแล้ว
“พวกเขาคุยเรื่องการศึกษาให้ฉันฟัง ฉันจะไปรู้อะไรกับการศึกษา? ตัวเองยังไม่เคยเรียนปริญญาโท ข้อมูลที่รวบรวมได้ตอนนี้ก็แค่ที่ไปถามอาจารย์คนอื่นมา ฉันยังไม่รู้เลยว่าหลักสูตรตอนนี้ต้องสอนอะไร จะไปคุยกับพวกเขาได้ยังไง?
ช่วงบ่ายที่นั่งอยู่ตรงนั้น สิ่งเดียวที่ได้คือกินอิ่มมาก”
ลู่ติ้งหยวน: ... เหมือนฉันเคยทำให้เธอหิวกันเลยนะ
ลู่ติ้งหยวนเห็นท่าทางของเซี่ยหลีเหมือนถูกพระแก่สวดมนต์จนหัวปั่น อยากจะตายให้พ้นๆ อย่างนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
ภายใต้สายตาจ้องเขม็งของภรรยาตัวเอง เขายกมือขึ้นลูบหัวภรรยา ก่อนที่เธอจะปัดมือเขาออกไป เขาก็พูดขึ้นว่า “แถวนี้มีตลาดนัดกลางคืน แต่ตอนนี้ยังไม่เริ่มตั้งแผงคงจะ เราไปเดินเล่นแถวนี้กันดีไหม? หยวนหมิงหยวนก็อยู่แถวนี้ เราพาลูกนากทะเลตัวน้อยไปดูด้วยกันได้”