ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็รีบออกจากตระกูลเซี่ย เสียงหมาเห่าดังระงมมาจากนอกประตู
พูดกันได้ไม่กี่คำ หลีซิ่วลี่ก็เห็นพ่อลูกคู่นี้ทะเลาะกันอีกครั้ง: ...
พ่อลูกคู่นี้ทำไมถึงเข้ากันไม่ได้ขนาดนี้นะ?
ดึกดื่นขนาดนี้ยังส่งเสียงดังไม่เกรงใจชาวบ้านอีก
เหนื่อยใจจริงๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น
เซี่ยหลีลูบแขนที่ปวดเมื่อยเพราะโดนพ่อเซี่ยเผลอฟาดโดนเมื่อคืน กัดฟันออกไปทำงาน
ผิงอิงจวิ้นมาหาเซี่ยหลี ก็เห็นลูกน้องของตัวเองที่ปกติคล่องแคล่วว่องไว วันนี้สีหน้าดู"มีชีวิตชีวา"เป็นพิเศษ เพียงแต่ท่าทางดูห่อเหี่ยวไปหน่อย
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเซี่ยหลีอย่างงุนงง "เธอเป็นอะไรไป? บาดเจ็บหรอ?"
เซี่ยหลี: ...
จะให้เธอพูดยังไงดีล่ะ?
เธอบาดเจ็บจริงๆ นะ แต่เป็นเพราะปากพล่อย โดนพ่อแท้ๆ ของตัวเองตีตะหากล่ะ?
คงในใจพ่อของเธอ ตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวไม่มีใครสั่นคลอนได้จริงๆ ปกติจับตัวเธอไม่ได้สักที แต่เมื่อคืนพ่อเซี่ยออกแรงไล่ตามเธอสุดชีวิต