เซี่ยหลีไม่เสียดายความงงของคนทั้งหมด ใบหน้าตึงเครียดไปหมด เธอหุบตัววิ่งหนีไปพร้อมกระซิบเสียงต่ำ “รีบ รีบ รีบ วิ่งหนี!”
จริง ๆ เรื่องนี้ก็ไม่จำเป็นต้องให้เซี่ยหลีเตือนอะไรมาก เมื่อเชือกที่จุ่มน้ำเกลือไว้ตกลงมาแตะสายไฟฟ้า กระแสไฟที่ทรงพลังก็เจาะผ่านอากาศ ปลายสายไฟปะทุขึ้นเป็นประกายไฟสีน้ำเงินขนาดมหึมาที่จ้าระยับ
พร้อมเสียง “เปรี้ยง!” ดังกึกก้อง
เพียงการระเบิดระดับนี้เพิ่งเริ่มต้น ทหารองครักษ์หลายคนก็วิ่งตามหลังเซี่ยหลีหลบหนีไปไกลแล้ว
พอวิ่งถึงจุดที่ปลอดภัยพอสมควรแล้วหันกลับไปมองช่วงสายไฟนั้น ก็พบว่าเชือกที่คล้องอยู่บนสายไฟถูกแรงระเบิดฉีกขาดเป็นหลายท่อน บางส่วนที่อยู่ใกล้สายไฟถึงกับถูกความร้อนสูงของกระแสไฟทำให้กลายเป็นไอ หายไปโดยไม่มีร่องรอย
ทหารองครักษ์ทั้งหลาย: !!!!
นี่มัน “วิชาเวทมนตร์” อะไรกันเนี่ย!?
ใครช่วยบอกพวกเขาหน่อยได้ไหมว่าทำไมเชือกป่านชุบน้ำเกลือหนึ่งเส้น ถึงทำให้สายไฟฟ้าแรงสูงที่มีอุปกรณ์กันไฟรั่วใช้งานไม่ได้ทั้งเส้น!!?
ทหารองครักษ์ไม่สงสัยเลยว่า แม้คนในหมู่บ้านจะรู้สึกว่าสายไฟขาดแปลกไป ก็จะไม่มีวงสงสัยถึงเศษเชือกเล็ก ๆ กระจัดกระจายบนพื้นที่ดูเหมือนเศษผงธูปเหล่านั้น
ในเวลาเดียวกัน ภายในหมู่บ้าน
“เฮ้ย!? ทำไมไฟดับไปล่ะเนี่ย
ไม่ใช่เพราะห้องของฉันใช้ไฟเยอะจนเบรกเกอร์เด้งหรอกเหรอ? เดินไปช่วยดูหน่อย!”
ชายวัยกลางคนชุดกาวน์สีขาว ผมรุงรังเลอะเทอะ วิ่งออกมาจากห้องด้วยใบหน้าอาละวาด รีบบอกให้พ่อค้ายาเสพติดที่กำลังแสร้งเป็น “ชาวบ้าน” ช่วยตรวจสอบ
พ่อค้ายาเสพติดที่ถูกเรียกหาตอบรับทันที กำลังจะไปดูสถานการณ์
ขณะนั้นคนในบ้านฝั่งตรงข้ามเฉียงก็เดินออกมา สีหน้าแย่กว่าเจ้าชุดกาวน์สีขาวเมื่อกี๊ะอีก
“ไม่ใช่แค่ห้องแล็บของนายไฟดับ ของฉันก็ดับด้วย!