คนปลายสายเงียบไปอย่างชัดเจน ครู่ใหญ่ถึงได้ถอนหายใจออกมา น้ำเสียงยังแฝงความห่อเหี่ยวอยู่บ้าง
"ฉันก็ไม่คิดว่าพวกมันจะกล้าทำแบบนั้น ตอนนั้นฉันสั่งพวกมันไปเพียงให้ตามหาเหลยคงและพาเขาออกไปจากเกาะใต้
เป็นเพราะพวกมันดื้อรั้นทำตามใจตัวเองถึงได้จบชีวิตลง ทำให้แผนการของเราบนเกาะใต้เสียหายไปหมด
ฉันก็โมโหมากเช่นกัน"
กู้อวิ๋นอี้ฟังคำแก้ตัวที่อ่อนแรงและไร้ซึ่งแก่นสารจากปลายสาย แล้วในใจก็ทั้งขบขันและจุกแน่นอย่างบอกไม่ถูก
ลูกน้องตายไปเป็นสิบคน สุดท้ายได้มาเพียงประโยคเดียวของเขา "เป็นเพราะพวกมันดื้อรั้นทำตามใจตัวเองถึงได้จบชีวิตลง ทำให้แผนการของเราบนเกาะใต้เสียหายไปหมด" ประโยคหนึ่งที่เย็นชาจนถึงขีดสุด
เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือว่าเขาคนนี้เลือดเย็นไร้หัวใจ? แล้วทำไมยังคิดจะปลุกมโนธรรมของเขาอีก?
แต่บางครั้ง ต่อให้คนเราจะสงบนิ่งแค่ไหน อารมณ์ก็ไม่ได้ถูกควบคุมได้ทั้งหมดเสมอไป