หน้าโรงเรียนอนุบาล ผู้ปกครองที่มาส่งลูกแน่นขนัดไปด้วยกันทั้งคน
เด็ก ๆ กับผู้ปกครองจำใจพลัดพรากกัน ใช้ความรู้สึกร้อนแรงที่สุดบรรยายถึงความไม่อยากจากพ่อแม่ เจ้าสมองเล็ก ๆ ถูกใช้อย่างเต็มขีดความสามารถ วิธีการก็สารพัด
“ฮือๆๆๆๆ——แม่คะ หนูไม่อยากไปเรียน!”
“อือๆๆๆ!!! แม่คะ หนูอยากอยู่กับคุณยาย หนูไม่เล่นกับเพื่อน ๆ หนูอยากเล่นกับคุณยาย!”
“อ๊า~อ๊า~อ๊า~~~อ๊า——อ๊า!!!!”
“ซึ้ง~ซึ้ง~ซึ้ง~แม่คะ~แม่มารับหนูเร็ว ๆ ได้ไหมคะ
แม่จะมารับหนูเมื่อไหร่คะ ฮือ~ฮือ~ฮือ”
เซี่ยหลีได้ยินเสียงร่ำไห้เสียงดังสะอื้นของเด็ก ๆ ที่เข้าเรียน รู้สึกเหมือนยืนอยู่กลางป่าดงดิบ เฝ้ามองตัวอ่อนที่ถูกคณะไร้ความปรานีผลักออกไป กำลังแสดงการดิ้นรนครั้งสุดท้ายก่อนสิ้นลมหายใจ
ศีรษะตุบตับจนเธอเริ่มสงสัยว่าลูกชายของตัวเองจะอยู่ที่นี่ได้ปรับตัวไหม ในขณะเดียวกัน ความหวาดหวั่นบางอย่างก็ผุดขึ้นในใจจนอึดอัด
เธอจำได้ว่าตอนที่เข้าเรียนอนุบาลครั้งแรก น้องเข้าไม่ร้องไห้เลย ยิ้มแฉ่งดีใจที่มีเพื่อนใหม่เล่นด้วยกันมากมาย
แต่หลังจากนั้นก็เห็นว่าคนอื่น ๆ ร้องกันหมด พอร้องปุ๊บ พ่อแม่ก็จะปลอบ จะยอมตามทุกข้อเสนอ แถมยังซื้อของอร่อย ๆ ให้อีก ทีหลังน้องจึงกลายเป็นเด็กที่ร้องไห้ดังที่สุดในอนุบาลตอนแยกทางกับพ่อแม่