เซี่ยหลีหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา พูดตอบกลับไปอย่างจนใจ "ได้"
เซี่ยหลีเพิ่งเคยเจอสถานการณ์ที่มีคนคิดร้ายกับเธอ แต่กลับถูกคนอื่นจัดการเรียบร้อยก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ลงมือ เธอรู้สึกเหมือนชกหมัดลงบนปุยนุ่น แรงที่ออกไปไม่มีที่ให้ลง
อย่างไรก็ตาม การที่มีคนจัดการเรื่องพวกนี้แทนให้เธอถือเป็นเรื่องดี เธอจึงไม่คิดมากไปกว่านั้น
เธอพูดกับวิทยุสื่อสารว่า "เดินหน้าต่อไป พักแรมที่จุดแวะพักแห่งหน้า
ระหว่างทางให้สังเกตผู้คนและสิ่งของสองข้างทาง พยายามอย่าให้เกิดปัญหาแบบที่แล้วมาอีก"
......
กลุ่มคนเดินทางกันมาทั้งวัน ในที่สุดก็มาถึงโรงแรมรับรองในอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตอนสองทุ่มครึ่งของคืนนั้น
คนที่คอยคุ้มกันพวกเขาตอนกลางวันไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน สรุปคือไม่ได้พักที่เดียวกันกับพวกเขา
คนทั้งหมดในกองที่ 4 จำนวน 30 คน ยกเว้นคนขับรถ ถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มย่อย กลุ่มละ 9 คน ผลัดเวรกันเฝ้าระวังอยู่ข้าง ๆ ธัญพืช เพื่อให้แน่ใจว่าธัญพืชทั้ง 5 คันรถจะปลอดภัย
เซี่ยหลีในฐานะผู้บังคับบัญชาสูงสุด และในฐานะสมบัติล้ำค่าแห่งชาติโดยปริยาย จึงไม่ถูกมอบหมายงานใด ๆ เธอเดินกลับเข้าห้องไปพักผ่อนโดยตรง
ในเวลานี้ ฝ่ายต่าง ๆ ต่างได้รับข่าวที่ว่าคนของอเมริกาวางแผนจะลักพาตัวเซี่ยหลี แต่กลับถูกทหารที่โผล่มาโดยไม่รู้ตัวกวาดล้างจนสิ้นซาก