เซี่ยหลีลืมตาข้างหนึ่งเล็งเป้า ยิงต่อเนื่องหลายนัด ล้วนแต่เล็งคนที่หลุดออกมาจากกลุ่มก่อนเป็นอันดับแรก
อีกฝ่ายต้องเฝ้าดูแลคนมากเกินไป ท่ามกลางหมอกหนาแบบนี้ ในชั่วขณะหนึ่งกลับไม่มีเพื่อนร่วมทีมคนไหนสังเกตเห็นว่าพวกเขาล้มลง
เซี่ยหลียิงคนที่หลุดจากกลุ่มจนหมด สุดท้ายสายตาก็ตกไปที่หัวของทหารอเมริกันหลายนายที่ยืนอยู่ใกล้กันมาก
จริง ๆ แล้วที่ว่าอยู่ใกล้ก็ไม่ได้ใกล้ขนาดนั้น แต่ถ้ามีคนล้มลงไปรอบ ๆ ต่อให้มองไม่ชัดว่าเป็นใคร ก็ต้องได้ยินเสียง "ตุบ" ตอนล้มลงแน่นอน
เซี่ยหลีรู้สึกว่าความเป็นไปได้ที่จะลอบโจมตีโดยไม่ให้ใครพบนั้นค่อนข้างจะเสี่ยงเกินไป
ยกมือเช็ดเหงื่อบนฝ่ามือกับตัว แต่ก็ยังถือจิตใจที่คิดไปก่อน คัดเลือกผู้ชมผู้โชคดีหนึ่งคนแบบสุ่ม แล้วลอบโจมตีเขา
"ปิ้ว~"
ทหารอเมริกันในหุบเขาล้มลง ไม่ไกลออกไปก็มีทหารอเมริกันอีกนายร้องออกมาด้วยความตกใจทันที
"บรูซ!!!
ศัตรูบุก! ศัตรูบุก!
มีคนโจมตี รีบหาที่กำบังเร็ว!"
เสียงนั้นทะลุผ่านเมฆ กระจายไปถึงหูของทหารอเมริกันทุกนายในหุบเขาอย่างรวดเร็ว
พวกเขาหาตำแหน่งที่แน่นอนของมือสไนเปอร์ไม่เจอ ก็ทำได้เพียงอาศัยทิศทางที่ผู้ตายล้มลง ประมาณตำแหน่งคร่าว ๆ ของมือสไนเปอร์ แล้วยิงสุ่มไปเรื่อย ๆ
เสียงปืน "ปัง ๆ ๆ ปัง ๆ ๆ" ดังไม่หยุด เป็นระยะ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นมา
เซี่ยหลีกอดปืนสไนเปอร์ไว้ ส่งเสียง "เชอะ" เบา ๆ อย่างไม่ลังเลแล้วเหนี่ยวไก "ปิ้ว~" เสียงหนึ่ง ยิงทหารอเมริกันที่ส่งเสียงเอะอะโวยวายคนนั้นเข้าที่หัวอย่างแม่นยำ