ซีหลีอุ้มลูกชายที่หนักขึ้นจนเริ่มสยายมือไม่ไหวด้วยมือข้างเดียว ก้มหน้าเล็กน้อยมองเขา แล้วยกอีกมือขึ้นบีบปีกแก้มอ้วนของลูกชายอ้วนกลมทั้งสองข้าง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยการสืบสาว
"แกพูดได้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วใช่ไหม?
ยายถามว่าจะกินอะไร ทำไมถึงไม่พูด ทุกครั้งต้องชี้นิ้วบอกทุกที?"
ลูกเกิดมาได้เกือบปีแล้ว ซีหลียังคงเชื่อมั่นว่าลูกชายของตัวเองฉลาดเลิศ อย่างน้อยตอนที่ยังเล็กมาก น่าจะฟังภาษาคนเข้าใจแล้ว
ปกติที่บ้านคนเยอะ ใครเดินผ่านมาก็ตามง้อเขาสักพักหนึ่ง ตามหลักแล้วต้องมีคนพูดคุยอยู่ข้าง ๆ เขาตลอด น่าจะพูดได้ตั้งนานแล้ว
แต่จนถึงตอนนี้ สถานะจิตใจของเด็กชายยังมั่นคงเหลือเกิน ไม่พูดสักคำเลย ไม่รู้ว่าเขาสื่อสารกับแม่ของเขายังไง ตอนนี้แค่ใช้นิ้วชี้ก็จัดการแม่ได้อย่างราบคาบ
คนถูกเขาฝึกจนเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว
น่าตบซะเหลือเกิน
นากน้อยโดนแม่บีบแก้มอยู่ ไม่รู้สึกเจ็บ ก็ไม่ขัดขืน แค่เบิกตากลมโตใสซื่อจ้องแม่ไม่กระพริบ ดูไร้เดียงสาสุด ๆ
ซีหลี: ...
ซีหลีหันไปบอกลู่ติ้งหยวนข้าง ๆ "ฉันว่าลูกชายคุณแกล้งทำเป็นกับฉัน"
ลู่ติ้งหยวนกลับไม่คิดว่าการที่เด็กไม่พูดเป็นเรื่องผิดปกติ "เด็กหลายคนพูดช้า
ฉันเคยถามแม่ แม่บอกว่าเด็กที่เดินเร็วจะพูดช้า พูดเร็วจะเดินช้า
ลูกเราคลานได้เดินได้เร็วพอควร อาจจะแค่พูดช้าก็ได้