หลังจากแยกย้ายจากพ่อชราไป แซเล่ก็เดินมาเคาะประตูห้องของผู้กำกับการเมืองฮวงอีกครั้งทันที
วันนี้ผู้กำกับการเมืองฮวงชงกาแฟไปแล้วสามถ้วย ในจำนวนนั้นสองครั้งที่ได้เพลิดเพลินกับกาแฟถูกแซเล่มาขัดจังหวะ
ลูกสาวของผู้กำกับการเมืองฮวงเปิดประตูต้อนรับแซเล่เข้ามา
แซเล่กวาดสายตาไปก็เห็นกาแฟบนโต๊ะของผู้กำกับการเมืองฮวงทันที
เธอเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนบนผนัง
8:55 อีกไม่กี่นาทีก็จะตี 9 แล้ว
เธอมองผู้กำกับการเมืองฮวงด้วยความฉงน "ท่านผู้กำกับการเมืองดึกขนาดนี้แล้วยังดื่มกาแฟอยู่อีกเหรอคะ กลางคืนจะหลับได้ไง"
มุกฮิตยุคหลังไม่ใช่พูดกันว่า: ตี 4 ฉันไล่คุณพ่อวัย 80 ปีออกไปนอกประตู... ตี 4 ฉันไล่คุณพ่อวัย 75 ปีออกไปนอกประตู... ตี 5 ฉันไล่คุณพ่อวัย 72 ปีออกไปนอกประตู...
คนอายุขนาดนั้นแล้ว ควรจะทำเหมือนพ่อแม่ของเธอ ตื่นแต่เช้ามืดทุกวัน ตีสี่ตีห้าก็ออกไปยืนนับหัวคนชราหน้าประตูแล้ว เจ้าคนนี้ยังดื่มกาแฟดึกดื่น กลางคืนจะหลับได้ยังไง?
ผู้กำกับการเมืองฮวงที่ถูกขัดจังหวะการดื่มกาแฟไปหลายรอบ แถมยังถูกถามว่ากลางคืนหลับได้ไหมก็เลย: ...ฉันอายุขนาดนี้แล้ว เหลืองงานอดิเรกแค่นิดหน่อย แค่นี้เธอยังไม่ยอมให้ฉันได้เพลิดเพลินกับมันสักหน่อยเหรอ?
พอตายไปก็ไม่มีงานอดิเรกอีกแล้วนะ!
ผู้กำกับการเมืองฮวงสูดลมหายใจลึก ๆ ไม่ตอบคำถามที่แหลมคมนั้น แค่ฝืนยิ้มอย่างสง่างามสมฐานะ แม้แต่โค้งมุมปากก็ราวกับถูกสลักเอาไว้จากการหมักหมมมานานปี เรียบร้อยจนสุดขีด
สายตาเขาตกอยู่ที่ตัวแซเล่ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ผู้บัญชาการมาตอนดึกขนาดนี้ มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?"