เซี่ยหลีย่อตัวลงข้างประตูบ้านของมู่เค่อจิ้น มองดูผู้คนทีละคนสองคนเดินเข้าไปถ่ายรูป บางคนเธอรู้จัก บางคนก็ไม่รู้จัก
พออารมณ์ปรับได้แล้ว ก็ไปสลับกับลู่ติ้งหยวนมาถ่ายรูปบ้าง
คืนนั้น ทั้งคู่ถ่ายรูปไปทั้งหมดสามพันใบ ตอนเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งดึกแล้ว
เซี่ยหลีพูดกับคนที่มารอคิวแต่ไม่ทันรอบ แล้วยังอยู่ดูเรื่องสนุกต่อว่า "พรุ่งนี้เที่ยงวันตั้งแต่สิบสองนาฬิกาถึงบ่ายโมงเราถ่ายต่อนะ
ตอนนี้ใครอยู่ตรงนี้มารับป้ายคิวได้เลย"
เซี่ยหลีทำอาหารไม่เป็นเอง ที่บ้านทำให้เธอทุกวัน ครึ่งชั่วโมงก็พอให้เธอกินอิ่ม
เพื่อที่จะถ่ายรูปทั้งหมดให้เสร็จภายในสี่วันนี้ โดยไม่ต้องอดหลับอดนอนทุกคืน เธอจึงตัดสินใจสละเวลาช่วงเที่ยงวันละหนึ่งชั่วโมงมาถ่ายรูปต่อ
เพื่อไม่ให้คนที่มารอเบียดกันจนแทบบ้าในช่วงพักสั้นๆ เธอจึงให้ลู่ติ้งหยวนเขียนป้ายคิวไว้ล่วงหน้าตั้งแต่แรก คล้ายกับระบบคิวรอโต๊ะอาหารในยุคหลัง จะได้ประหยัดเวลา