แสี่หลี่เห็นทุกคนกระตือรือร้นใฝ่รู้ขนาดนี้ ก็รู้ว่ากวนอารมณ์ได้ถึงขีดจำกัดพอดี นางจึงถอดใจยาวออกมาอีกครั้ง คิ้วขมวดตุ๋ย เหลียวมองทุกคนด้วยสีหน้าเปี่ยมทุกข์
น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นเศร้าโศกยิ่งกว่าจักรพรรดิฉงเจิ้นก่อนแขวนคอเสียอีก นอกจากเป็นห่วงเป็นใยชาติบ้านเมืองแล้ว ยังแฝงความรู้สึกผิดอย่างแอบแฟงอีกด้วย
“การระเบิดครั้งนี้ของห้องทดลองพัฒนาปืนใหญ่ไฟฟ้าแม่เหล็กของเรา มีนักวิจัยรวม 322 คน มีเพียงคนเดียวที่บาดเจ็บเล็กน้อย คนอื่นไม่เสียชีวิตก็บาดเจ็บสาหัส หรือไม่ก็ยังอยู่ระหว่างการช่วยเหลือ สำหรับเฮาเซี่ยของเราแล้ว นี่ย่อมเป็นบทเรียนอันเจ็บปวดชนิดที่หนักหน่วงที่สุด และเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการวิจัยเฮาเซี่ย
วันที่เกิดการระเบิด แม้ฉันไม่ได้อยู่ที่จุดเกิดเหตุ แต่ก็ได้เห็นอาคารทดลองระเบิดด้วยตาตัวเองที่ฐานทดลองหลังภูเขา
เปลวอาร์กไฟฟ้าในวินาทีนั้นระเหิดต้นไม้รอบศูนย์กลางจนมอดไหม้ คลื่นความร้อนกับพลังทำลายยังไม่จางหาย ลามไปถึงฐานทดลองหลังภูเขา นักวิจัยในเขตศูนย์กลางหลายคนถูกระเหิดจนแม้แต่กระดูกก็หาไม่พบ
ทหารองครักษ์ของฉันสองคนก็ได้รับบาดเจ็บไม่เบาเช่นกัน ตอนนี้ยังพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล
ไม่ว่าจะเพื่อส่วนรวมหรือส่วนตัว ฉันต่างโศกเศร้าเสียใจอย่างสุดซึ้งกับเรื่องนี้ เชื่อว่าทุกคนที่นี่ก็คงเช่นเดียวกัน”
ทุกคนจับตาดูแสี่หลี่อย่างตั้งใจ ไม่มีใครเอ่ยปาก สีหน้าเคร่งเครียดนัก บางคนถึงกับขอบตาแดงก่ำ สะอื้นเบา ๆ ให้กับการจากไปของเหล่าเพื่อนร่วมชาติ เงียบงันรอฟังว่าแสี่หลี่จะพาเรื่องไปสู่ประเด็นหลักอย่างไร
เซี่ยหลี: “ความสูญเสียที่ว่านี้ยังเป็นเพียงด้านบุคลากรเท่านั้น ส่วนความเสียหายต่อสถาบันวิจัยของเรานั้น คงเห็นกันตาเปล่ากว่าใคร
การระเบิดครั้งนั้นปล่อยแก๊สพิษจำนวนมหาศาล เจ้าหน้าที่กู้ภัยในตอนนั้นหลายคนเข้าโรงพยาบาลกันเพราะพิษโดยตรง