“ว้าย! คุณครู! น้องนากน้อยถ่ายลงในกระเป๋ากางเกงของหนูแล้ว!!!!”
เสียงร้องไห้คร่ำครวญแหลมเล็กของเด็กผู้หญิงดังก้องขึ้นในห้องของโรงเรียนอนุบาล เสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยการกล่าวหาและความอัดอั้น
เด็กหญิงตัวจิ๋วที่มัดจุกสองข้างเหมือนเขาแพะ สวมกระโปรงสีชมพูและผ้ากันเปื้อนเล็กสีเหลือง มือทั้งสองบิดกันอยู่ในความวุ่นวาย เงยหน้าขึ้นให้น้ำตาก้อนโต ๆ ไหลจากดวงตาแฉะใสเป็นสายเดียวกัน ร้องไห้อย่างเสียใจเป็นที่สุด
คุณครู: ?????
น้อยไหต้เล็กผู้รู้สึกเหมือนเยื่อแก้วหูกำลังจะแตกระเบิด: …▼_▼
น้อยไหต้เล็กลุกขึ้นด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ลากเก้าอี้ไม้ตัวเล็กของตัวเองเดินออกไปไกล ๆ จนถึงริมหน้าต่างจึงวางเก้าอี้ลง แล้วนั่งกลับลงบนเก้าอี้อย่างเชื่อฟังดี
ตอนนี้ไม่มีความคิดอะไรเลย อยากทำแต่เพียงอยู่ให้ห่าง ๆ จากเด็กหญิงหน้ากลมจุกตั้งฟูคนนี้ที่ยืนร้องไห้โฮอยู่ข้างตัว พร้อมกลิ่นเหม็นลอยขึ้นมา
หลังผ่านไปทั้งเช้านี้กับ "ฝ่ายมองข้ามจนถูกบังคับให้ตีความว่ายอมรับ ใจล้าจนกลายเป็นคนเลว" ที่ว่า "นากน้อย เธอหน้าตาดีจังเลยนะ หนูอยากเล่นกับเธอ เราสองคนเล่นด้วยกันนะ ได้ไหม? ทำไมไม่พูดอะไรเลย? ไม่สนใจหนูเลยเหรอ เธอเป็นเด็กเลว หนูไม่เล่นด้วยอีกแล้ว ฮือฮือฮือ!"
"ฝ่ายบุกเข้าโดยไม่ถามความยินยอม แพ้แล้วก็ร้องไห้ไม่เลิก" ที่ว่า "คนใหม่ ทำไมเวลาหนูหุบปากหน้าเธอถึงมีรอยบุ๋ม นี่มันรอยพิการจากสมรภูมิเหรอ? หนูขอแตะรอยบุ๋มนั้นหน่อยได้ไหม?" "ให้หนูแตะหน่อยเถอะน่า อย่าขี้เหนียวสิ" "หนูแค่อยากแตะหน่อยเอง เธอทำไมตีมือหนู!? ฮือฮือฮือ! เธอใจร้าย หนูจะฟ้องคุณครู!!! ครูเถียนเถียนคะ นากน้อยตีหนู! ฮือ ๆ !!!"