เซี่ยหลีเดินมุดด้วยความโกรธคุกรุ่นไปยังถ้ำ และก็ปะทะกับดวงตาที่แฝงทั้งความหวาดกลัวและความงุนงงไม่รู้อิโหน่อิเหล่นับสิบคู่
โดยเฉพาะเมื่อเห็นผู้หญิงกับเด็ก ๆ ที่สกปรกโสโครกเหลือกระดูกหุ้มเนื้อ แต่งตัวขาดรุ่งริ่ง สภาพยับเยินสุดจะพรรณนา หน้าอกของเธอก็อืดขึ้นมาทันที ความโกรธนั้นไต่ขึ้นก็ไม่ถึง กลืนลงก็ไม่ลง มันตันคาอยู่กลางลำคอ
สภาพแบบนี้ ใครรู้จะรู้ว่าพวกนี้ก็ยังเป็นคน แต่ถ้าไม่รู้ คงนึกว่าพวกนี้เหมือนผู้หญิงหุ่นกระบอกที่เพิ่งเจอะกันเมื่อครู่ คือโครงกระดูกที่จอมเวทวิญญาณชายคนนั้นอัญเชิญออกมา
เซี่ยหลีขยับหูฟังอย่างตั้งใจ
รอบด้านนอกจากพวกของตัวเอง และเสียงหายใจราว 20 กว่าคนในถ้ำแล้ว เซี่ยหลีไม่ได้ยินเสียงหายใจของใครอีก
แถวนี้น่าจะไม่มีใครซุ่มซ่อนอยู่
เซี่ยหลีสูดหายใจลึก ๆ แล้วหันไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่สภาพจิตใจดูดีที่สุดในกลุ่ม ก็คือผู้หญิงสมองไม่ค่อยทำงานคนนั้นที่พาพวกมันมา
"พูดมาเถอะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
อย่าบอกนะว่า คนที่ก่อเรื่องมากมายขนาดนั้นใต้ตาของฉันกับเจียวเตียวแล้วยังหลบการไล่ล่าของพวกเราได้ แถมบุกทำลายฐานของเจียวเตียวไปทีละแห่งต่อเนื่อง คือพวกนี้"
คนที่สภาพจิตใจดีที่สุดในกลุ่มก็คือชายหญิงที่ถูกจับมาคู่นั้น
แรกเริ่มเซี่ยหลีก็ไม่ได้ไม่เคยคิดว่า อาจเป็นเพราะชายคนนั้นกดขี่หญิงคนนั้น ชายเลยมีร่างกายปกติ แต่หญิงกลับผอมบางจนดูไม่ได้
แต่ระหว่างสองคนนี้ไม่มีบรรยากาศแปลก ๆ ให้สังหรณ์เลยสักนิด สายตาของชายที่มองหญิงก็ไม่มีความปรารถนาร้ายใด ๆ แถมยังดูแฝงความสงสารกับความรู้สึกผิด สีหน้าสะอาดสะอ้านไม่เหมือนคนที่มีความคิดชั่วร้ายแอบแฝง
พอเห็นผู้หญิงเหลือกระดูกหุ้มเนื้อเหล่านี้ เซี่ยหลียิ่งงงว่าพวกนี้รวมกลุ่มกันมาได้อย่างไร แล้วยังเปิดปิดชี้เป็นชี้ตาให้พวกเธอเข้าใจไปเองว่าเรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้เป็นฝีมือของพวกมัน