เซี่ยหลีไม่สนใจสายตาหวาดกลัวของหัวหน้าโจร เดินเข้าไปหาที่เขาแล้วย่อตัวลงนั่ง เตะหน้าเฉยเมยยกมือขึ้นตบไหล่เขาเบา ๆ
มุมปากยกยิ้มโหดร้าย เสียงก็เย็นเยียบ
"คิดให้ดีนะ ระหว่างสอบปากคำ จะสารภาพคนที่อยู่เบื้องหลังนาย กับหัวหน้าเส้นบนของนายทั้งหมดหรือไม่
อย่าคิดว่ามีคนดึงนายออกไปได้แล้วนายจะเม้มปากเงียบได้ สักสองวันก็ออกไปเที่ยวต่อได้
ถ้าไม่สารภาพให้กระจ่าง ต่อให้นายถูกปล่อยตัวออกจากกองทัพ ฉันก็รับรองว่านายอยู่ไม่รอด"
ทำร้ายคนอื่น จะให้หลุดพ้นความผิดง่าย ๆ ได้อย่างไร โลกนี้จะมีเรื่องดี ๆ แบบนั้นที่ไหน?
พูดจบเซี่ยหลีไม่สนใจสายตาสยองของหัวหน้าโจรที่มองเธอเหมือนมองผี ยกมือฟันลงอย่างเฉียบขาด ฟันที่ต้นคอหัวหน้าโจรจนสลบไป
ก่อนจะสลบ หัวหน้าโจรเต็มไปด้วยความหวาดกลัวในใจ รู้สึกเสียใจอย่างยิ่งที่รับภารกิจพาเซี่ยหลีออกจากเกาะใต้นี้
ถ้ารู้แต่แรกว่าผู้หญิงคนนี้ดุร้ายเหมือนสัตว์ประหลาด พวกเขาจะไม่ประมาทแบบนี้เด็ดขาด
เซี่ยหลีย่อตัวลงบนพื้น คล่องแคล่วราวกับทำประจำ ถอดแขนขาหัวหน้าโจรออกทีละส่วน
ถอนหายใจ ยอมจำนนเป็นกรรมกรขนของ หาคนพวกนั้นไปซุกไว้ในที่ลับตาแล้วกองรวมกันเป็นกอง