เซี่ยหลีแม้จะรู้สึกหงุดหงิดใจที่พ่อแก่อารมณ์เสียใส่ แต่ในใจก็อยากรู้จริง ๆ ว่าลูกชายตัวน้อยเขียนอะไรไว้ ถึงกับรู้สึกผิดเล็กน้อยตอนมองเซี่ยเจี้ยนกั๋ว แล้วพูดกับพ่อว่า "ฉันไม่ไป ไปแล้วถ้าพ่อตีฉันล่ะก็
โยนสมุดให้ฉันมา!"
เธอจะดูให้เห็นกับตาว่าเจ้าลูกชายเขียนอะไรถึงได้ทำพ่อโกรธขนาดนี้!
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...
เซี่ยเจี้ยนกั๋วสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มให้เซี่ยหลีอย่างใจดีจนน่าขนลุก
เสียงอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความล่อลวงประหลาด ๆ: "เข้ามารับเองสิ ฉันไม่ตี"
เซี่ยหลี: ...ดูสีหน้าพ่อตอนนี้สิ จะให้ฉันเชื่อได้ยังไง?!
เซี่ยหลีจ้องเซี่ยเจี้ยนกั๋วเขม็ง สื่อชัดว่ากำลังระวังตัว ถ้าพ่อขยับเมื่อไหร่เธอจะวิ่งหนีทันที แล้วตอบอย่างไม่เกรงกลัว: "ฉันไม่เชื่อพ่อ พ่อก็บอกว่าไม่ตี แต่สุดท้ายก็ขว้างรองเท้า แล้วหยิบไม้บรรทัดเหล็กออกมาจากเอวด้านหลัง
เครดิตของพ่อในใจฉันหมดแล้ว ต้องต่ออายุใหม่ก่อนถึงจะเชื่อได้"
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...ได้ยินครั้งแรกในชีวิตที่พ่อต้องมาโดนลูกสาวตัดแต้มความน่าเชื่อถือ!
สมุดในมือเซี่ยเจี้ยนกั๋วกำแน่นแล้วคลาย คลายแล้วกำ เขากัดฟันกรามแน่นจนแทบกรุบ แล้วโยนสมุดให้เซี่ยหลี
"ดูเอาเองให้ดี ๆ!!!"
เซี่ยหลีโน้มตัวไปข้างหน้า เอื้อมมือทั้งสองรับหนังสือที่พ่อโยนมาได้พลางพลิกอ่าน พลางเหลือบมองเซี่ยเจี้ยนกั๋วไปด้วย อ่านอย่างละเอียดทุกตัว
เสียงกระดาษ "แกร่กแกร่ก" ดังขึ้น เซี่ยหลีเห็นสิ่งที่เขียนในบันทึกความประทับใจนั้นแล้ว ก็รู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าเปลี่ยนไป ๆ มา ๆ ดูประหลาดพิกล