เซี่ยหลีรู้สึกไม่พออยู่บ้างที่ทำงานหนักแต่กลับไม่ได้รับรางวัลที่สมควร แม้ว่าเธอจะไม่นับว่าฆ่าคนสมาคมไท่ผิงไปมากมายในคราวเดียวและจับคนสมาคมไท่ผิงไปมากมาย ต่อมายังช่วยพ่อของเธอจับกุมพวกหัวรุนแรงสุดขั้วกลุ่มใหญ่ได้อีก แค่พูดถึงยุคหลัง จับสายลับคนหนึ่งยังได้เงินรางวัลห้าแสนหยวนเลยทีเดียว
แต่ตอนนี้เธอจับคนมาได้ตั้งมากมาย ไม่เพียงไม่มีเงินรางวัล ไม่มีตำแหน่ง ยศถาบรรดาศักดิ์ หรือแม้แต่ธงประกาศเกียรติคุณสักผืนก็ไม่มีใครส่งให้เธอ
แบบนี้ก็ออกจะ "ไม่ส่งเสริมให้เธอจับคนร้าย" เกินไปหน่อยแล้ว
เซี่ยหลีบ่นในใจพลางคิดว่าควรหาทางเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเองและเหล่าทหารองครักษ์ดีหรือไม่ แต่สีหน้าภายนอกกลับเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ทันใดนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูสบายๆ อย่างไม่ใส่ใจ
"อีกอย่าง ทหารองครักษ์ของฉัน จะจัดหาให้เพิ่มไหม?
อีกสองวันฉันจะเข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยหลวงอย่างเป็นทางการ ฉันก็กำลังคิดจะถามลูกน้องเหล่านี้ว่ามีใครอยากย้ายสังกัด หรืออยากไปหน่วยทหารรองอื่นบ้าง ตอนนั้นคนใต้บังคับบัญชาคงว่างลงอีกไม่น้อย
ถ้าจะจัดหาเพิ่ม ก็ช่วยคัดเลือกมาให้ฉันในช่วงนี้หน่อย ฉันคงไม่ให้เธอมาส่งฉันทุกวันได้ ควรเลือกคนที่มีความสามารถพิเศษมาด้วยก็ดี
ถ้าไม่จัดหาเพิ่มก็ไม่เป็นไร ฉันอยู่คนเดียวก็ได้..."
"จัดหา!"
ไม่ทันที่เซี่ยหลีจะพูดจบ ลู่ติ้งหยวนก็รีบตัดบททันที ตอบเสียงเร็วก่อนที่เธอจะพูดต่อ แล้วกลบคำพูดที่เธอจะพูดต่อไปทั้งหมดกลับเข้าไปในปากเธอ
ลู่ติ้งหยวนทำหน้าตายืดตรงอย่างจริงจัง พูดกับเซี่ยหลีอย่างเคร่งขรึมว่า "เหมือนที่ฉันบอกครั้งก่อน นายทหารอาวุโสที่เกษียณแล้วก็ยังมีทหารองครักษ์ประจำตัว ฉันจะจัดหาทหารองครักษ์ให้เธอให้ครบทีหลัง
แต่ต่อให้มีทหารองครักษ์แล้ว ถ้าฉันมีเวลา ฉันก็จะมาส่งเธอทำงานทุกวัน"