เหล่าทหารต่างมองหน้ากัน แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยแทรกขึ้นมา
หากจะพูดถึงเรื่องการพูดจาเสียดสีให้คนโมโห พวกเขารวมกันทั้งหมดก็ยังสู้เซี่ยหลีคนเดียวไม่ได้
เซี่ยหลีก็เป็นคนปากจัดจริง ๆ และความรู้สึกถึงภารกิจก็ไม่ได้แข็งแรงมากนัก
นางเอามือลูบคาง มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "นั่งรถกับนายอันตรายพอตัว คราวหน้าเราไปจับฉลากกัน ใครแพ้คนนั้นขับรถให้นาย ที่เหลือไม่ต้องนั่งรถคันนั้นทั้งหมด
ถ้าพวกนั้นคิดจะลอบสังหารนายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยังไงเราก็ทิ้งนายไว้ตรงนั้น แล้วหนีกลับไปเองก็ได้
ยังไงซะเราก็มีอัตราความผิดพลาดของภารกิจในแต่ละปี ล้มเหลวสักครั้งสองครั้งก็ไม่เห็นเป็นอะไร
โดยเฉพาะครั้งนี้ เป็นเพราะศัตรูแข็งแกร่งและเจ้าเล่ห์เกินไป คนหกสิบคนยังดูนายไม่อยู่ พวกเราสิบกว่าคนจะดูนายไม่อยู่ ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"
พ่อค้ายาที่ตอนแรกยังแสร้งทำเป็นใจเย็นได้ พอได้ยินเซี่ยหลีพูดแบบนั้น ดูเหมือนจะอยากปัดความรับผิดชอบ แถมยังคิดจะนับเขาเข้าไปใน "อัตราความผิดพลาด" ด้วย ความร้อนใจก็พลุ่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ทนไม่ไหวอีกต่อไป สายตาอำมหิตเย็นชาคู่นั้นเงยหน้าข้าอย่างฉับพลัน จ้องเขม็งไปที่เซี่ยหลีที่กำลังพูดคุยหัวเราะอย่างอารมณ์ดีอยู่ไม่ไกล
พอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่น และถ้าเจออันตรายจริง ๆ นางก็สามารถทิ้งเขาได้จริง ๆ ความตื่นตระหนกก็แล่นพล่านขึ้นมาในใจทันที