ตอนนี้เขามองผ่านกล้องส่อง เห็นชัดๆ ว่ามีรถคันหนึ่งข้างนอก โดนพวกศัตรูยิงถูกลังน้ำมัน ระเบิดกลางอากาศทันที
พี่น้องที่รอดชีวิตกระโดดลงมาจากรถ ไม่มีใครคิดแม้แต่จะหาที่หลบ ซ้ำยังอุ้มปืน กระโดดลงรถ แล้วบุกเข้าปะทะกับยานพาหนะอื่นๆ ของข้าศึกที่นอกเหนือจากรถถัง
ร่างกายเนื้อหนังต่อกรกับสัตว์เหล็กกล้าขนาดยักษ์ ผลลัพธ์เป็นอย่างไร คาดเดาได้ไม่ยาก
ต่อให้หลี่ชิ่งหนานช่วงนี้จะเห็นความตายบาดเจ็บมามากแล้ว ก็ยังไม่อาจทำใจกับเรื่องที่คนเมื่อตอนเที่ยงยังนั่งเล่นมุกกันอยู่ พอแป๊บเดียวก็สละชีพไปแบบนี้ได้อย่างปกติ
คิดได้ดังนั้น หลี่ชิ่งหนานก็ตาแดงก่ำ นั่งอยู่ที่ตำแหน่งพลยิงมือสอง เริ่มเช็ดน้ำตา
"พวกชาวอเมริกันพวกนี้ ทุกคนสมควรตาย!"
ทหารที่ขับรถถัง ปกติในค่ายมักจะเถียงกับหลี่ชิ่งหนานเป็นประจำ
แต่เพราะอยู่ด้วยกันทุกวัน นานเข้าก็กลายเป็นความสัมพันธ์แบบที่มองไม่ค่อยชอบหน้ากัน ก็ชอบกวนกัน แต่พอเห็นอีกฝ่ายเสียใจจริงๆ กลับทนไม่ได้เสียอย่างนั้น
เขากดริมฝีปาก สีหน้าเคร่งขรึมเอ่ยขึ้น "อย่าเพิ่งร้องไห้เลย รอให้เราปลอดภัยก่อน แล้วค่อยล้างแค้นให้พวกเขา!"
ตอนนี้ยังไงก็ควรถอนกำลังออกไปก่อนเป็นดี
กำลังรบระหว่างสองฝ่ายเราห่างกันเกินไปจริงๆ ถ้าหนีไม่พ้นจริงๆ เกรงว่าคงไม่มีโอกาสได้ล้างแค้นให้พวกเขาเลยด้วยซ้ำ
หลี่ชิ่งหนานเช็ดน้ำตาอย่างแรง หยิบกล้องส่องขึ้นมา เริ่มกวาดตามองสถานการณ์ด้านนอก
น้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ชั้นจะคอยส่องให้เอง นายขับดีๆ เรากลับไปได้แน่นอน!"