จ้าวเฉียงทำหน้าบอกบุญไม่รับ ดึงเสื้อผ้าสีม่วงลายดอกไม้ใหญ่ที่คล้องไหล่พร้อมผ้าคาดเอวสีเขียวปลิวไสว แล้วมองหัวหน้าหมวดของตัวเองอย่างบอกไม่ถูก
“หัวหน้าหมวด นายไม่คิดเหรอว่าเราสวมชุดนี้ ดูยังไงก็ไม่ใช่พวกคิงคอง แต่กลับเป็นพวกเศรษฐีปากคลองมากกว่า?”
เซี่ยหลีเลิกคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าไม่เปลี่ยนสี ไม่สะทกสะท้าน โกหกหน้าตาเฉย: “อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่าฉันสร้างภาพลักษณ์ให้พวกนายสำเร็จมาก แค่มองก็รู้ว่าพวกนายรวยมาก
ในที่แร้นแค้นแบบนี้ ความรวยที่เอื้อมไม่ถึง ก็เพียงพอจะทำให้พวกเขาหวาดเกรงในเชิงจิตใจแล้ว
เอาล่ะ ไม่ต้องพูดพล่าม รีบออกไปได้แล้ว ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”
ทั้งสามคน: ...
กู้อวิ๋นอี้ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ไม่อาจทนมองได้ จึงหันหน้าหนี แอบขำพร้อมกับเดินออกไปกับทั้งสามคน
ทั้งสามคนที่ในใจยิ่งห่อเหี่ยวขึ้นไปอีก: ...
เซี่ยหลีแต่งตัวอยู่ในห้องประมาณสิบนาทีเศษ ๆ ใช้เวลาเร็วกว่าตอนจัดเตรียมชุดให้คนทั้งสามมาก
เธอผลักประตู เดินออกจากกระท่อมมุงจากที่พังทลาย ใบหน้าถูกคลุมด้วยผ้าบางสีขาวนวลระดับครึ่งหน้า
สวมชุดเยียดามแบบดั้งเดิมของเวียดนามสีขาวบริสุทธิ์คลุมด้วยผ้าบาง พาดสร้อยมุกสีขาวนวลขนาดเท่าลูกลำไยหลายเส้นพาดเฉียง