กู้อวิ๋นอี้ปล่อยให้เธอดึงตัวเข้าไปในบ้าน ดวงตาแดงก่ำ
เซินเจียวไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของกู้อวิ๋นอี้เลยแม้แต่น้อย พอพาเข้าไปในบ้านแล้ว ก็หันไปมองกู้อวิ๋นอี้ด้วยแววตาแห่งความซาบซึ้งใจราวกับได้พบญาติ แล้วเอ่ยปากชมว่า "ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาเป็นพ่อทูนหัว
ฉันเคยได้ยินเรื่องราวของเธอมา ไม่เพียงช่วยพวกเราเก็บที่ซ่อนไว้ได้หลายครั้งตอนที่คนของหัวเซี่ยมาตรวจค้นพวกเรา ยังส่งข้อมูลที่เป็นประโยชน์ให้องค์กรอีกหลายครั้ง
เก่งมากจริงๆ!
น้องชายของฉัน เก่งจริงๆ สมกับเป็นคนของฉัน"
กู้อวิ๋นอี้ฟังคำชมของเซินเจียว แต่ในใจกลับมีความสุขไม่ได้
สมองของเขาอื้ออึงไปหมด มือเท้าเย็นเยียบจนน่ากลัว ต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อให้ตัวเองสงบลงได้
ยื่นมือไปจับแขนของเซินเจียว ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยคำอ้อนวอน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ข่มใจไว้อย่างที่สุด "พี่คะ การเป็นสายลับมันอันตรายเกินไป พี่ถอนตัวได้ไหม?
มีฉันอยู่ ทุกอย่างให้ฉันจัดการเอง พี่กลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ไหม?"
เซินเจียวมองมือที่จู่ๆ ก็มาจับแขนเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย สายตาที่มองกู้อวิ๋นอี้เต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
"เธอพูดอะไรของเธอ?
รอเราจัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อย ก็สามารถไปต่างประเทศได้แล้ว ตอนนั้นอยากได้อะไรก็มีหมด เธอไม่มีฝันบ้างหรือไง?