หลายคนเข้าไปนั่งกันในห้องรับ
มัดของเล็ก ๆ ของเซี่ยต้าเป่าถูกวางอยู่บนโต๊ะ เป็นท่าทีราวกับจะเดินทางไกล
เซี่ยต้าเป่ารับนากน้อยจากมือหลีซิ่วลี่ บี้แก้มน้องชายที่ขาวอ้วนนุ่มนิ่งเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองเซี่ยหลี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความช่วยไม่ได้
"หนูน้องจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะคะ!
คุณหนูน้อยลืมไปแล้วเหรอ ตอนเดือน 10 ที่ทางการออกเอกสารหัวกระดาษแดง 'ฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย' คุณหนูน้อยยังโทรศัพท์มาบอกให้หนูน้องตั้งใจทบทวน สอบกันเดือน 12 เลย
อีกไม่นานหนูน้องก็ต้องรีบไปสนามสอบแล้ว"
เรื่องการสอบของเขา เมื่อก่อนคุณหนูน้องของเขาใจร้อนยิ่งกว่าใคร ตั้งแต่หลายปีก่อนก็สั่งให้เขาห้ามทิ้งวิชาการเลย
พอเข้าปี 1977 ก็คอยเตือนเป็นระยะ ๆ ว่าอย่าไปเป็นทหารชั้นผู้น้อย ต้องมีความรู้ ให้เรียนแบบอาเขย อย่าเรียนแบบปู่ นี่ดูสิ คนมีความรู้เลื่อนตำแหน่งไวแค่ไหน — คำแนะนำแบบนี้เธอเองก็ต้องฟังแน่นอน
ก่อนหน้านี้เธอยังบอกเขาเป็นพิเศษว่าก่อนสอบให้บอกเธอด้วย เธอจะขอให้เขาผ่านการสอบอย่างเงียบ ๆ ในใจ
ถึงเซี่ยต้าเป่าจะรู้สึกสงวนท่าทีเรื่องที่คุณหนูน้องจะขอให้เขาในใจก็ตาม แต่เขาก็ยังเชื่อฟัง มาลงทะเบียนกับคุณหนูน้องตั้งแต่สองวันก่อนสอบ
เซี่ยหลีตระหนักได้แล้วยกมือตบหน้าผากตัวเองแรง ๆ สีหน้าบิดเบี้ยวเพราะอาย
"ช่วงนี้ยุ่งมาก ฉันลืมเรื่องการสอบไปเลย!
ว่าแล้วเชียว ไม่งั้นสองเดือนนี้ที่สถาบันวิจัยทำไมคนเยอะแยะต่างกุมหนังสือกัดแทะกัน มีคนขอลาไปทบทวนด้วย
ฉันโดนทุกคนล้อมรุมทุกวัน งานตามติดตัวจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลย"
พังแล้ว!
ช่วงนี้ต้องมีใครมาลงคาถาเธอแน่ ๆ ไม่งั้นทำไมเธอถึงยุ่งกับงานจนลืมเรื่องที่ตั๋วค่าข้าวตัวน้อยของบ้านต้องไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้?