นี่คือรับไม่ได้ที่ลู่ติ้งหยวนตายในสนามรบ เลยเลือกที่จะไม่เชื่อไปเลยงั้นหรือ?
แต่คนที่ผ่านสงครามมาหลายสิบปีอย่างพวกเขาต่างรู้ดีว่า ต่อให้เป็นบุตรแห่งโชคชะตา เมื่ออยู่ในสนามรบ ฟ้าเบื้องบนก็ไม่มีทางปกป้องชีวิตคนคนหนึ่งได้อย่างไม่มีช่องโหว่
นี่แหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของสงคราม
ทั้งสองอ้าปากจะพูดแต่ก็กลืนคำกลับไป ใจยังคงกลัดกลุ้มไม่หาย อ้าปากขึ้นมาแต่สุดท้ายก็ไม่มีใครพูดความจริงกับเซี่ยหลีออกมาได้ว่า "ในเมื่อกองทัพยืนยันมาแล้ว เรื่องนี้ก็แทบจะแน่นอน คนอาจจะไม่อยู่แล้วจริง ๆ"
หลีซิ่วลี่ยักมุมปาก มองดูอารมณ์ของลูกสาวตัวเอง แล้วยิ้มปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "แม่ก็คิดว่าเป็นไปได้เหมือนกัน หลีหลีอย่าเพิ่งเสียใจมากไปก่อน บางทีต่อไปอาจมีจุดพลิกผันก็ได้"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีปลอบใจแบบปิดหูปิดตาของหลีซิ่วลี่เท่าไหร่ การตั้งความหวังไว้มากเกินไป พอเรื่องราวคลี่คลายลง จะยิ่งทำให้ผิดหวังหนักขึ้นและเจ็บปวดลึกกว่าเดิม
แต่เขาก็ได้แต่อ้าปาก สุดท้ายก็พูดคำโต้แย้งหลีซิ่วลี่ออกมาไม่ได้
ถอนหายใจออกมาเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความขมขื่นเล็กน้อย "อืม ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดของเธอคือดูแลตัวเองให้ดี ร่างกายคือทุนของการปฏิวัติ
ไม่งั้นพอลู่ติ้งหยวนกลับมาจริง ๆ เห็นเธอผอมจนเหมือนลิง เขาต้องดุเธออีกแน่ ๆ"
บางทีการมีความหวังรออยู่ ก็อาจไม่ทำให้คนพังทลายเหมือนต้องยอมรับเรื่องที่รับไม่ได้ในทันที
หรือบางทีเมื่อมีช่วงเปลี่ยนผ่านนี้ ต่อไปเวลาหลีหลีต้องยอมรับความจริงอีกครั้ง ก็อาจง่ายขึ้นอีกหน่อย