ลู่ติ้งหยวนเห็นคุณปู่ยืนกรานก็ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่ยอมรับ
"เร็วสุดก็ปลายวันพรุ่งนี้ พรุ่งนี้เราต้องพาต้าเป่าไปส่งโรงเรียน
หลังจากนั้นเราจะรีบกลับให้เร็วที่สุด
คุณปู่ดูแลสุขภาพให้ดีนะ คิดถึงหลานเมื่อไรโทรหาเราได้ตลอด"
คุณปู่ลู่พยักหน้า มองสองคนด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใจ "โดยรวมแล้ว ให้เร็วที่สุด
ก่อนไปไม่ต้องแวะมาอีก กันไปปลุกงูให้ตื่น
พวกเธอก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วย"
เด็ดขาดไม่ให้พวกที่อยากก่อกวนพวกนั้นได้โอกาสลงมือ!
ช่ายหลี่กับลู่ติ้งหยวนต่างรู้ว่าอีกไม่นานก็ต้องกลับแล้ว ใจแต่ละคนก็หนักอึ้งไปคนละแบบ
เซี่ยหลีนึกถึงว่าอีกสองวันก็ต้องกลับไปลงมือทำงานแล้ว ไม่รู้ว่าฝั่งซีหนันจะเป็นยังไงบ้าง ถ้าเธอไปถึงแล้วเขาบอกว่าวิจัยเสร็จแล้ว ไม่ต้องให้เธอวิจัยต่อ จัดการให้เธอเสร็จสิ้นครั้งเดียวจบ
หงุดหงิดชะมัด
ส่วนลู่ติ้งหยวนคิดถึงเรื่องที่ตอนนี้เรื่องของช่ายหลี่ในเมืองหลวงถูกเปิดเผยแล้ว ต้องกลับยังไงถึงจะปลอดภัยที่สุด
ทั้งสองให้น้องแมวน้ำอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่อีกระยะหนึ่ง แล้วจึงพาน้องแมวน้ำออกเดินทางไปด้วยกัน
พอกลับมาที่รถ ลู่ติ้งหยวนนั่งข้างช่ายหลี่ หันไปถามว่า "ยังจะไปดูเฉิงหยวนกับฉันไหม"
แม้เรื่องนี้จะตกลงกันไว้ตั้งแต่เช้า แต่หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องหวังเซียวหนิงมาด่าทอกีดกันหน้าประตูบ้านขึ้น ลู่ติ้งหยวนเลยคิดว่าตอนนี้ช่ายหลี่อาจไม่ค่อยอยากเจอลู่เฉิงหยวนเท่าไร
แถมด้วยอารมณ์ของหวังเซียวหนิง เมื่อครู่ได้ยินว่าลู่เฉิงหยวนเข้าโรงพยาบาล แน่นอนว่าต้องรีบฝีดเท้าไปเยี่ยมทันที ตอนนี้อาจอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วก็เป็นได้
ถ้าช่ายหลี่ไปโรงพยาบาลตอนนี้แล้วเจอหวังเซียวหนิงเข้า เดี๋ยวก็ไม่รู้จะมีเรื่องวุ่นวายแบบไหนออกมาอีก