เซี่ยเจี้ยนกั๋วพอได้ยินคำพูดนั้น ยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก สายตาที่มองไปที่ลาวอูแฝงไปด้วยความดุร้าย
เขาหลบหมัดฮุกของลาวอูไปทางด้านข้าง ร่างท่อนบนถูกทหารยามที่ตกใจดึงถอยหลังไป พลางยกเท้าถีบไปที่ลาวอู พร้อมกับตะโกนขึ้นด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความโมโห "อะไรที่เรียกว่าฉันไม่รู้จักรักของมีค่า? นั่นเพราะฉันรักมันมากเกินไปต่างหากล่ะ!
ผ้าเช็ดหน้าที่พี่เหลาให้ฉันตอนนั้นเป็นผ้าไหม ฉันไม่รู้ว่ามันซักน้ำไม่ได้ คิดว่าเธอเช็ดเหงื่อให้ฉันแล้วมันเลอะ ก็เลยซักให้สะอาดเก็บไว้อย่างดี ใครจะไปรู้ว่าพอโดนน้ำมันยับเลย
ฉันเสียดายจนแทบแย่อยู่แล้ว พอตกกลางคืนกลับเห็นนายนั่งอยู่ข้างกองไฟใช้ผ้าเช็ดหน้าที่พี่เหลาให้ฉันเช็ดมีดเก่าๆ ของนาย ตอนนั้นฉันคิดจะงัดดาบปลายปืนกลออกมาแทงนายให้ตายจริงๆ!!!"
ลาวอูถูกทหารยามดึงถอยไปทางด้านหลัง ก็ไม่ยอมแพ้ถีบเท้าใส่เซี่ยเจี้ยนกั๋วเช่นกัน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ดวงตาที่โกรธเกรี้ยวจ้องเขม็งไปที่เซี่ยเจี้ยนกั๋ว พร้อมกับตะคอกกลับมาอย่างเดือดดาล "ถ้าฉันไม่พูดนายจะรู้ได้ยังไง!