ในฐานะแม่ หลีซิ่วลี่ใจอ่อนกว่าเซี่ยเจี้ยนกั๋วผู้เป็นพ่อเสมอมา
เซี่ยเจี้ยนกั๋วต่างจากเธอ ช่วงที่ลูกสาวมีชีวิตเป็นเดิมพัน เขาคิดทุกอย่างออกแล้ว คิดว่าลูกสาวจะไม่ทำสักอย่างก็ได้ ขอให้มีชีวิตอยู่ก็พอ เขายอมเลี้ยงดูลูกไปตลอดชีวิต แต่พอลูกสาวกลับมากระโดดโลดเต้นแข็งแรงเหมือนเดิม เขากลับรู้สึกว่าลูกไม่ควรอยู่เฉย ๆ อยู่วัยที่ดวงอาทิตย์กำลังขึ้นควรออกแรงสร้างชาติบ้านเมืองให้ถึงที่สุด
ผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดนี้ หลีซิ่วลี่รู้สึกจริง ๆ ว่าลูกสาวเป็นยังไงก็ดี ขอแค่ปลอดภัย มีความสุขก็พอแล้ว
เธอตบไหล่ลูกสาวเบา ๆ แล้วเดินเข้าบ้านไป ดูท่าทีคงเข้าไปปลอบใจเซี่ยเจี้ยนกั๋ว
พริบตาเดียว บ้านที่เมื่อครู่ยังแน่นขนัดไปด้วยผู้คนทั้งลาน ก็เหลือเพียงเซี่ยหลี่กับลู่ติ้งหยวนยืนอยู่กลางลานบ้าน
ว่างเปล่าโหว่ง ๆ ดูเงียบเหงาไปนิดหนึ่ง
เซี่ยหลี่มองลู่ติ้งหยวนแล้วบ่นพึมพำเบา ๆ “พ่อฉันมาเป็นลุกลายแบบนี้ทันที ทำไมไม่ตีฉันซะงั้น ฉันยังไม่ค่อยชินเลย”
ลู่ติ้งหยวน: ...พ่อตาเค้าก็เพียงแค่ใจอ่อนไม่ลงมือตีเด็ก ดูซิ ทำเมียเค้าเหมือนอยู่ไม่สบายใจไปได้
ลู่ติ้งหยวน: “เข้าไปอาบน้ำก่อนเถอะ ฉันไปตามน้องนากดู ให้พวกเค้ากลับบ้านกัน”
เซี่ยหลี่ถอดหายใจยาว “ได้จ้า~”
เซี่ยหลีเข้าไปอาบน้ำ ตอนที่พ่อเดินมาด้วยท่าทางคุกรุ่น เธอก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องลุยรับมือกับพ่อเต็มรูปแบบ ผลปรากฏว่าพ่อยังไม่ทันขึ้นสนามรบก็ทิ้งหมวกทิ้งเกราะวิ่งหนีไปเสียก่อน กลับกลายเป็นว่าทำเธอเองรู้สึกอยู่ไม่สบายตัวทั้งตัว