ในห้องของเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวน
เด็กทารกโตไวราวต้นไม้โผล่ยอด แค่พริบตาเดียว น้องนากเล็กก็เกือบจะอายุครบหนึ่งขวบแล้ว
น้องนากเล็กใส่ชุดรวมสีฟ้าอ่อนคลานอยู่บนเตียง ท่าทางอยากคลานไปข้างหน้าเต็มเปี่ยม อุ้งเท้าอ้วนกลมๆ สลับกันดันตัวขึ้นไปเรื่อยๆ ใบหน้าขาวนวลน่าฟัดนั้นเขียนคำว่า 'ไม่ยอมแพ้' ที่ไม่ควรมีในวัยของเขาเอาไว้เต็มๆ
เขาพยายามสุดชีวิตที่จะคลานต่อไปข้างหน้า แต่ภารกิจอันยิ่งใหญ่นี้กลับไม่ค่อยราบรื่นนัก
ก็เพราะที่บ้านนี้มีแม่ที่เป็นห่วงไม่น้อยอยู่ด้วยคนหนึ่งไง
เซี่ยหลีเผยรอยยิ้มฟันขาวสะอาด ยืดนิ้วชี้ออกมาหนึ่งนิ้ว แตะบริเวณซี่โครงด้านซ้ายของน้องนากเล็ก แล้วลูบขึ้นไปตามกระดูกสันหลังอย่างรวดเร็ว
น้องนากเล็กพลันบิดตัวเหมือนหนอนตัวอ้วน ร่างกายสะบัดไปด้านซ้ายทันทีราวกับหางหนอน กระดูกสันหลังทั้งเส้นโค้งงอไปทางซ้าย
เซี่ยหลี: "ฮิฮิฮิฮิฮิ~"
น้องนากเล็กฉวยจังหวะที่แม่ไม่ได้กวน รีบพยายามคลานต่อหน้า หนีกรงเล็บมารของแม่
แต่แล้ว ด้านซี่โครงขวาก็ถูกลูบอีกครั้ง ร่างของเขาจึงสะบัดไปทางขวาโดยไม่เป็นอิสระ
เซี่ยหลี: "จีจีจีจีจี~"
น้องนากเล็ก: …
น้องนากเล็กเบ้ปากแน่น ถือโอกาสที่มือแม่พ้นจากร่าง ร่างกายยังควบคุมได้ จึงใช้ทั้งมือทั้งขาคลานไปข้างหน้า
เซี่ยหลียิ้มฟันขาว เห็นลูกชายจะหนี ยิ่งสนุกใจขึ้นไปอีก
ยืดมือออกไปลูบซี่โครงซ้ายของน้องนากเล็กทันทีอีกครั้ง
ภารกิจคลานข้างหน้าที่เพิ่งไปได้ครึ่งทางของน้องนากเล็กจึงหยุดชะงักทันที เอวกับขาบิดเอียงไปทางซ้ายโดยไม่รู้ตัว
น้องนากเล็กไม่ยอมแพ้ สู้ต่อไป
เซี่ยหลีมือเหม่อคนนี้ก็ลงมือทดลอง "เกมคุณพ่อคุณแม่ลูก" อีกครั้ง
น้องนากเล็กอัดความดื้อรั้นไว้ในใจ หลุดพ้นจากการกักขังของตัวเอง คลานต่อไปข้างหน้าอย่างยิ่งใหญ่ขึ้นทุกที